Geriye dönüp bakınca, ben hiç sevilmemişim. İnsanlar hayatın o karmaşasından kaçmak için gelip bende dinlenmişler sadece. Durgun, yalnız ve sakin bir hayatın başrolüyüm. Çarşaf gibi denizi olan huzurlu bir sahil limanı gibi, geldiler, bende dinlendiler ve dinlenince de gittiler. Geriye dönmediler. Verdiğim o huzuru hatırlamadılar. Özlemediler... Kavurucu sıcaklarda insanları gölgesinde serinlettiğim bir ağaç gibiydim ben. Ateşe ihtiyaç duyulunca gölgesinde serinlettiğim o günler hemencecik unutulup hiç düşünülmeden kesilip yakıldım. Sokağın ortasında etrafından sürekli insanların geçtiği ama umarsızca yolun ortasında uyuyan bir sokak köpeği misali yalnızlığım. Kalabalık ama yapayalnız.