Tren garı geceleri başka bir şeye dönüşüyordu.
Gündüz insanların aceleyle geçtiği o kalabalık yer, gece olunca sanki bütün yorgun ruhların uğradığı sessiz bir bekleme salonuna dönüyordu. Saat gece üçe yaklaşıyordu. Tavandaki eski hoparlörden boğuk bir anons geçti ama kimse gerçekten dinlemiyordu. Çünkü orada bulunan herkesin aklı başka yerdeydi.
Bazıları gitmek istediği yerde…
Bazıları dönemediği geçmişte…
Bazılarıysa artık hiçbir yere ait hissedemediği kendi içinde.
Banklardan birinde oturuyordu. Dizlerinin üzerinde siyah bir çanta vardı. İçinde birkaç kıyafet, yarım bırakılmış bir kitap ve buruşturulmuş birkaç kâğıt… İnsan hayatını küçücük bir çantaya sığdırabiliyormuş meğer.
Başını kaldırıp garın içindeki insanlara baktı.
Bir köşede uyuyan yaşlı adam…
Annesinin omzunda uyuyakalmış küçük çocuk…
Telefon ekranına boş boş bakan genç kız…
Sessizce ağlayan biri…
Sarılıp vedalaşan başka biri…
Hayat aynı anda herkese başka bir şey yaşatıyordu.
Kahve otomatına yürüdü sonra. Plastik bardakta verdiği kahveyi aldı. Sıcaktı ama ellerini ısıtmıyordu. Çünkü bazı üşümeler derinin altında başlıyordu.
Geri dönüp yerine oturdu.
Tam karşısındaki duvarda eski bir saat vardı. Saniye sesi garın sessizliğine karışıyordu.
Bugün bir "normal" doğuma şahit oldumm
Kaç gündür normal doğum görebilmek adına doğumhanenin yollarını arşınladım ve en son dün de denk gelmeyince herhalde Allah annelikten korkup vazgeçmeyeyim diye bana nasip ettirmiyor demiştim cjdgxk (sezeryan epey gözümü korkutmuştu çünkü). Ama bugün hamdolsun tatliş bir bebişin dünyaya gelişini izleyebildim. 😍
Evet bu da korkutucu ama bir o kadar da büyüleyici bir deneyimdi benim için. Annenin 4. Doğumu olduğu için primerler kadar acılı ve zorlu olmadı hamdolsun. Her şeyi gözlerim kocaman açık bir sekilde şaşkınlıkla izledim. Doktor ve diger sağlıkçıların nasıl bu kadar sakin kalabildiğini merak ettim. Çünkü normalde ameliyatlar müthiş bir sessizlik ve dikkatle geçiyor, monitörün sesi de gerginliği iyice arttırıyor. Ama normal doğum tamamen kaos, her yer her yerde, herkes her yerde, etrafa bir sürü malzeme, örtü, kan saçılıyor; bebek için yatak hazırlanıyor...
Bu kaosun içindeki sakinlik ve ahenk bebeğe düşen ışıkla yüzünü bütün çirkinliğiyle görmem... Sonunda içim yumuş yumuş oldu. Bebeğin o çirkin ağlaması bile içimi ısıttı. 🥰
Aslında bugün doğum peşinde koşmaya ara vermeye karar vermiştim. Oturup iyice ders çalışacaktım (sınava 1,5 hafta kaldı) ancak sabah tüp bebek için yumurta toplanacağınıizlemeye duydum bari onu izleyeyim dedim. O da uzun ve yorucu bir işlemdi gerçekten. Öğleden sonra da embriyo transferi olacak dediler, ona da gideyim dedim xkdhxkd. Bu bahaneyle oradaki sekreterin doğum gününe denk gelip pasta da yedim xidhxjxh sonra transferi izledim. O daha hızlıca oldu. Umarım o anne de gebe kalıp bebeğine kavuşabilir🥹
Sabah bi arkadaşım bu akşam doğum olacağını öğrenmişti, ben de o yüzden hazır buradayken doğumhaneye uğrayıp doğuma ne kadar kaldı diye sormaya gittim. O sırada asistan ablalardan biri muayene ediyordu anneyi. Bi 30dk-1saate gelir cok
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Anlamıyorum
fiziği iyi olsun, çekici olsun ama benimle yatmasın..ailesi ile yaşamasın, tek yaşasın yani beni eve atabilsin ama yatmasın.arabası parası pulu olsun, beni gezdirsin ama yatmasın.
üstelik bana ne vaat ediyorsun bile diye de soramasın. 35 yaşında, memelerini omzuna atıp hamama gitmesine 5 kalmış,
işeme organı dışında bir erkeğe verebilecek hiçbir şeyi olmayan, bunu da vadetmeyi bırak sorulmasını bile yasaklayan hanımları anlamıyorum.yeterince param yokluk yaşayan erkeklerin tamamına şişme bebek alırdım
Kamaşıyor gözlerim, bebeğim
Öyle gülmek olur mu gözünü seveyim?
Cennet dudaklarınmış, öp de öleyim....
tek secenek benim hamile kalmam mi neden akrabalarim sevimli bir bebek dog7rmiyor
