Bedia Özbek
@beda_
9 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Yiğitliğin son basamağı, sevenleriyle beraber düşmanını da kendisine hayran etmektir. Düşmanı kendi kahramanlığına bu kadar inanmış göründüğü vakit, bu inanış, canevine kurulmuş bir tuzak da olsa onu, Osman doğuşunda bir insan yalancı çıkaramaz. Osmandan bu kadar delicesine bir mertlik beklediğine göre onu bu eşsiz mertliğe layık gören düşmanıdır. Düşmanı Osman'a bu hareketi yapmakla onun ruhu önünde diz çökmüş, alnını toprağa sürtmüş ve kendisini yok etmiş demektir. Halbuki yok olan o değil, Osman'dır. Ya buna ne denir? Evet, bu dünyada insan vardır ki, birinin ruhuyla kalıbı arasında ki incecik bağı çözebilmek için, onun ruhuna kendi ruhunu çiğnetir. Alçalışının bahşişi olarak o ruhun yüzüne fırlattığı kalıbı parça parça etmekle de kendi iğrenç kalıbını korumuş olur.
Musibetler insanları en çok umuda sarıldıkları zamanlarda zedelemekten tat alır.
Kim bilir şu genç kadın kimin, hangi baba ile hangi ananın nazlı bir kızıdır? Pek küçükken evlenmiş olacak, çocuğundan öyle anlaşılıyor. Belki on beş-on altı yaşında... Tutmuşlar bilmediği bir adama verivermişler,"Senin her şeyin işte bu adamdır," demişler. Sonra ana baba ortadan kalkmış,dünyada bu adamdan başka kimse kalmamış. Bir ay ya mutlu olmuş ya olmamış,kocası içmeye başlamış, sonunda bir akşam evde küçücük bir çocukla yalnız kalmış. Bu genç kadın ne yapar?Kocası nerede kalmış? Bu kayboluş tekrarlanır olmuş. Nereye gidiyor? Nerede kalıyor? Türlü varsayımlar dizisi ki her biri ciğerlerinde başka yara açıyor,meram anlatamıyor;ağlasa kıyametler kopuyor,hatta...
"...Hakkın kimde olduğunu aramakla uğraşanlar çok mudur sanırsın?Basında saldırıyı meslek edinenlerin eline geçenler tıpkı sokakta çamura düşmüş bir adama benzer, etrafına toplananların onda dokuzu güler..."