Bu bir felaket, Wilhelm, bütün yaratıcı gücüm huzursuz bir boşvermişlikle can sıkıyor, boş duramam ama hiçbir şey de yapamıyorum. Hiçbir idem, doğaya karşı hiçbir duygum yok ve kitaplar beni iğrendiriyor. Kendimize karşıysak, her şeye karşı oluyoruz. Sana yeminle söylüyorum ki, bazen bir teşvike, bir umuda sahip olmak için sabahları uyanınca gelen günün derdinde bir gündelikçi olmak istiyorum.
Reklam
Birbirimizi mutsuz etmemiz, herkesin biraz tatması gereken zevkleri birbirimizden esirgememiz yetmez mi? Karamsar ve gene de huzurlu, kendini yiyip bitiren mutsuzluğu alt eden, bir tek insan gösterebilir misin? Yoksa bu daha çok bizim sefilliğimize karşı içsel bir öfke, kıskançlığımızdan kaynaklanan bir ayıp, birbirimizi aptalca kışkırtmamız değil mi? Mutlu edemediğimiz insanları mutlu görüyoruz ve buna bir türlü katlanamıyoruz.
İşte sevgili Wilhelm, çocuklar kalbimde bu yüzden en değerli varlıklar. Onlara her baktığımda, küçücük yüreklerinde ilerde onlara çok gerekli olacak bütün erdemlerin filizlerini görüyorum; dikkafalılığın, güçlü sabit fikirlerin ve karakterin değişmezliği içindeki dünyanın tehlikeleri karşısında cesaret isteyen insan sevgisi ve rahatlığı onlarda görüyorum, hepsi öyle bozulmamış; öyle mükemmel ki!.. Ve dostum, şimdi bize benzeyen bu varlıkları örnek almak yerine bizi örnek almaları gerektiğini düşünüyoruz bilinçsizce.
Köprünün üzerindeyken karşı tarafta sayılacaktı, peki ya geri dönüp koşsa, asker kaçağı mı olacaktı? Peki ya su, nehir, savaş bölgesinde miydi, barış bölgesinde mi? Ve oralarda bir yerde nehrin dibinde bir çizgi var mıydı, ülkenin bayrağının renginde?
Reklam