Etrafımı saran karanlık ağaçlar bana fısıldıyordu ve ben onları seviyordum. Yıldızlar yukarıda pırıldıyor ve ben onların aydınlık selamlarını soluyordum...İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kurtarıcının Çöküşü
Acı çekme ve kendini kurban etmenin, sevgi için son bir umutsuz yakarış olarak işlev görmesi depresyonlarını daha da besler. Dolayısıyla sevgiyi kaybettikleri için mahrum kalmış durumdadırlar ve bunu yeniden kazanmak için mahrum kalmaya devam ederler.
Çocukken gerçekçi limitler koyan bir çevrede büyüdüysek, ebeveynimiz kendini kontrol ve disiplin etmeyi ödüllendiren bazı koşullar oluşturmuştur. Aşırı bir şekilde boş bırakılmamış veya aşırı özgürlüğe izin verilmemiştir. Ayrıca ebeveynimiz bize başkalarının bakış açısını da görmeyi öğrenmemize yardımcı olmuştur.
Kendini ifade etmeyi sağlayan çocukluk ortamlarında, kendi doğal ilgilerimizi ve tercihlerimizi keşfetmeye teşvik ediliriz. İhtiyaçlarımız ve isteklerimiz karar verme aşamasında ciddiye alınır. Üzüntü, öfke gibi duygularımız eğer başkalarına ciddi bir şekilde zarar vermiyorsa, ifade etmeye izin verilir. İş ve oyunu dengelememiz konusunda teşvik ediliriz.