Begüm Osmanlıoğlu
@begumosmanlioglu
Zaten şarkılardaki sözlerin derinliğinden bu sayfalara akan şiirlerin çok daha derinliğine şaşmamak lazımdı. Bazı kısımlarda satırlar yetmemiş gibi şarkı listesini açarak Sıla'ya Sıla olduğu için doymak istedim belki de..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Oruç Aruoba'nın "İle" kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı "Uzak". Okudukça hayranlığımın arttığı, bir kelime ile yazılabilecek tüm kelime oyunları ve cümlelerin akmasıyla yutuveriyor sanki beni sayfalar. Bu kitabında 'özlem, özlenen, özlemek' edimlerine dair her şeyi ama her şeyi yazmış. Bir kelimeye dair irdelenecek her şeyi 120 sayfaya sığdırmak m denir yaymak mı denir bilmiyorum ama enfes bir kitaptı. Aruoba kitaplarına hız kesmeden devam edeceğime karar verdim.
Ömür İklim Demir'in Muhtelif Evhamlar Kitabı ile Yapı Kredi Kitabevini gezerken ismi dikkatimi çektiği için elime aldığımda tanışmıştım. Nedendir ki kitabı elimden bıraktığımda üç beş ay boyunda kitapçıları gezerken hep önüme çıktı. Sanki niçin okunmadığını sorarcasına.
Gelelim öykülere. İçerisinde on öykü, (birbiriyle bağlantılı diğer iki öyküyü saymazsak sekiz öykü var denilebilir.) Benim en etkilenip sonunu okuduğumda en irkildiğim iki öykü: İçler Dışlar Çarpımı ve Kartela isimki öyküler oldu.
Dün gece başladığım kitabı elimden bırakamadığım sebebin şu olduğunu düşünüyorum; yazarın o denli sürükleyici bir üslubu vardı ki bir sayfa daha, bir sayfa daha, peki ya sonra diye diye su içmeyi bile unuttuğum tuhaf bir an geçirdim.
Bu, sıradan bir 'sürükleyiciydi, akıcıydı' yorumlarından gerçekten değil. Yazarın melankolik havası, seçtiği sözcüklerle her satırsa sizi daha çok çekiyor içine.
Bu arada kitapların tasarımları gerçekten dikkatimi çeker. Kapağını çevirdiğimde kitap kapağı fotoğrafını da Ömür İklim Demir'e ait olduğunu görünce ufak bir gülümsedim. Şöyle ki; sanki her satırıyla, şekliyle, hikayesiyle, havasıyla, çekiciliğiyle o kitabın ev sahipliğinin çok güzel bir şekilde altından kalkmış olduğunu görüyorum.
Oruç Aruoba "İLE" tanışma
Oruç Aruoba ile bu denli geç tanışmanın utançlığı içerisinde 'İle' isimli ilişki defteriyle tanıştım. Kitabın kapağını açmam ile benzerlikler silsilesi kitabın son sayfasına dek sürdü. Benzerlik de değil. Kendimle 'aynı'lık! Benim hislerim, sorularımı yazıya dökmüş, sayfalarla bunu bana ulaştırmış gibi bir 'aynı'lık hem de.. Yalnız hissetmiyorum ilk defa.
Aslında her birimizin ilişkide yaşadıkları, sorguladıkları, ithamları, kavgaları, barışmaları gibi sıradan konular ele alınmış olsa da bu sorgulayış biçiminin aslında çok derinlerimizde yer aldığını satırlarıyla aktarıyor bize.
Tanımamalarına hayran ben; sayfaları çevirmeye devam ederken beni can evimden vuran Nietzsche'den alıntılar yapması zaten eşsiz bir duyguydu.
Düşünün sevgi nedir denince kendimize göre yorum katarak birer cümle kurabiliriz değil mi? Bir de sözlük anlamı vardır. İşte bir de Oruç Aruoba'ca tanımı var benim için!
Şöyle demiş bir sayfada Sevgili Aruoba:
Sevgi, bir kişinin, kendisini bekleyen bir kişinin kendisini beklediğini, bilmesidir.
Bu kitap gerçekten olası tüm tanımları sildirip literatürde tek satırla tek ve tek başına onlarca ansiklopediyle yarışacak kadar eşsiz bir kitap.
"Kişi, sevdiğini, o öyledir diye mi sever; o, kendine uygundur- giderek; istediği gibi olur- diye mi sever?" sorusuyla, bu incelemeyi ucu açık olarak bırakıp gidiyorum :)
Montaigne- Denemeler'e dair..
Denemeler'in Montaigne'in ilk ve son kitabı olduğunu biliyor muydunuz?
Montaigne- Denemeler'i ilk okuduğumda ortaokuldaydım. Lisede bir kez daha okudum, üniversitede bir kez daha. Felsefe içerisine girip kişi kendini biraz daha olgun hissetmeye başladığında okursa eğer her kısım her başlıkta biraz daha kendinden bir şeyler buluyor. Bir Nietzsche hayranı olarak Felsefenin Tesellisi- Alain de Botton kitabının son bölümünün Nietzsche'ye ayrılan bölümünde Nietzsche'nin hayatında dört tane hayran olduğu kişi olduğu ve bunlardan birinin de Montaigne olduğu yazar. Bu satırları okuyunca yine ve yine Nietzsche'de kendimden çok şey bulduğuma kanaat getirmiştim. Denemeler kitabına tekrar dönecek olursak, benim için çok nadir üç dört yılda bir dönülüp tekrar edilmesi gereken kitaplar vardır. Belki de on parmağı geçmez. Denemeler kitabı tanımlanması gerekirse tam bir başucu kitabı. Okunduktan sonra kitaplığa girip tozlanmayı haketmiyor asla. Öğretiler mi denir deneyimler mi denir bilgi akışının sayfalara vurumu mu denir nasıl söylenir bilmiyorum lakin bu kitap benim listemin çok üstlerinde.
Okuyun. Okutturun. Hediye edin. Bu kitabı okumayan tek insan kalmaması gerektiği konusunda da aşırı iddialı bir cümleyle sonlandırmak isterim yazımı.
Satırlarda kaybolmanız dileğiyle..