Fehmi ÇAKMAKLI
@bejoq
Ben niye kaçtım aranızdan. Boyuna
beni kırardınız. Arkamdan söylerdiniz, için için kızardınız. Ben
çekilince boşaldınız. Birbirinize düştünüz. Kimse kimseyi kıra-
madı, yaralayamadı. Çünkü hepiniz mide, barsak, böbrek, ba-
caktınız. Veryansın ettiniz, kavga dövüş gırla gitti. Ama kimse
kırılmadı. Kaskatıydınız. Kimse kimseyi kıramadı benden son-
ra. Sonra düşman ben oldum. İyi yolun kokusunu benimle duy-
muştunuz. İyi yol benimle gitti. Benden bildiniz. Beni aradınız,
burada buldunuz.
Sen yıllarca sustun, sonunda böyle oldun. Yıllarca söyleme-
din, sakladın. İçin işlenmedi hiç. İçin saklanmış duygularla dolu.
Söylenmemiş sözlerle dolu. Yüzbin defa merhaba, nasılsın dedin,
konuşuyorum sandın. Ya öyle mi dedin, söz söyledin sandın.
Evet, hayır, yarın, bugün dedin kaldın.
Ben düşünen bir insanım, canı sıkılan
bir insanım. Konuşan, anlamaya çalışan, anlatmaya hazırlanan
bir insanım. İş insanda. İş insanın söylemesinde. Anladın mı.
Susmasında değil. Hiç kimse susuyorum o halde varım diyemez.
Hiç kimse saklıyorum o halde varım diyemez.
Konuşuşun da iyi değil. Ben birisine seni öldüreceğim..
—
Beni öldürme...
—
Ben seni yaşatamayorum ki öldüreyim. Dur sabret biraz,
eğer seni yaşatmaya muvaffak olabilirsem, onu da düşünürüz.
UYAN!
Düşün ben buralara gelmişim. Sen nasıl benden korkaklık
beklersin. Hiç, “korkuyorum, o halde varım” diyen bir insan gö-
zünde canlandırabilir misin? Yorulma. İşte o sensin, yani kor-
kuyorsun onun için yoksun. Dediklerinin, yaptıklarının üstün-
de yoksun. Dediklerin dedik değil. Yaptıkların ise baştan başa
yapamadıkların. Anladın mı? Duyuyor musun? Beni duyuyor
musun? Uyan.