Böyle bir durumda karşılaştırmanın anlamı yoktur, çünkü acı dışarıdan gelecek hiçbir şeyin rahatlatamayacağı içsel bir yalnızlık durumudur. Tek başına acı çekebilmek büyük üstünlüktür. İnsan yüzü içerideki tüm acıyı olduğu gibi ifade etseydi, içerdeki tüm işkence ifadeye yansısaydı ne olurdu? Hala birbirimizle konuşabilir miydik? Yüzümüzü ellerimizle saklamadan ağzımızı açabilir miydik? Duygularımızın yoğunluğu yüz çizgilerimizden okunabilseydi, yaşam kesinlikle olanaksız olurdu.