"Tanrilarin bize verdigi bütün nimetlerin hicbiri katiksiz ve kusursuz degildir, onlari bir dert pahasina satin aliriz. is ile eglence, keyifle sıkıntı,cok ayri olduklari halde, gizli bir takim ilintilerle, kendilerini birlestirebiliyorlar. sokrates der ki: tanrilardan biri hazla elemi birlestirip, karistirmak istemis, bunu basaramayinca bari sunlarin kuyruklarini birbirlerine baglayalim, demistir...fakat bana öyle geliyor ki insan kendini hüzne bile bile birakir. ınsan mahsus da üzgün görünebilir. onu demek istemiyorum. üzgün zamanizda bile gülümseyen, hosumuza giden, ince ve tatli bir sey duyar gibi oluruz. acaba bazi ruhlar icin hüzün bir zevk, bir gida degil midir?