Gönül, sevgiliden ziyade, sevdiğinde tecelli eden Hakikati özler.
Seni özledim... Çünkü senin o güzel yüreğinde, Ebedî Sevgili'nin izlerini gördüm. Sana duyduğum bu hasret, sadece bir insana duyulan özlem değil; sende O'ndan yansıyan rahmeti, sekîneti ve cemâli özlemektir.
Belki de insan, bir gönlü severken aslında o gönülde parlayan İlâhî nuru, sonsuz güzelliği sever.
İşte ben de sende, kalbimi Rabbime yaklaştıran o güzel isimlerin yansımasını gördüğüm için seni özledim.
___ /Güven Taşdemir
Koynok :D
Bir bilgi paylaştığınızda “Kaynak?” diye soranların hemen hemen çoğunluğunun iyi niyetle sorguladığını düşünmüyorum. Hep bir açık arama niyetiyle sorguladıklarından eminim hatta. Bunu belki hepiniz yaşamışsınızdır. Ne dersiniz böyle soranlara “götüm” cevabını verelim mi artık? 😃
İyi tatiller.
Bugün küçük eller karne aldı. Belki sayfalarda notlar yoktu ama her birinin cesaretinde, merakında, paylaşmayı öğrenişinde ve attığı minicik adımlarda koca bir yılın emeği vardı.
Öğretmenlik bazen bir harf öğretmekten çok, bir çocuğun kendine güvenmesini sağlamaktır. Sanırım bu mesleğin en güzel tarafı da tam olarak bu. 🌼
Hayatta yaşadığınız olaylar, süreçler hepsi size birşey öğretmek için gelir.
Önemli olan o sonuca varabilmenizdir.
Kalemi ilk ele alan bir çocuk nasıl ki onun yazma aracını deneyerek öğrendiyse,
Hayatta bu şekilde kalem tutmayı öğretir gibi öğretiyor bizlere birşeyleri.
Önce emeklemeyi öğrenirsin,
Sonra yürümeyi, sonra koşmayı ve bir noktadan sonra dönüm noktan olacak yere geldiğinde durmayı öğrenirsin.
Evet , bu şaşılacak şey değil aslında.
Durmayı öğrenmek o kadar ağır bir yüktür ki, o aşama bak çok yıpratır.
Lakin ardından gelen güzellikler varya?
İşte bak onlar bizi ayağa kaldırıyor.
Çünkü niye?
Onlar , Rabbimizin sabrın ardından verdiği mükafatlar oluyor.
Öyle işte çiçeğim,
Çiçeğim dedim çünkü herkes bir çiçektir aslında. Tohumdun, filiz oldun, sonra çiçek açtın bak şimdi o çiçek kokusunu yayacak ve belki kocaman bir ağaç olup meyve verecek.
Sabret çiçeğim sabret.
Allah yardım edendir🌼
Önce anıları siliyorsun, ardından adındaki harfleri çıkartıyorsun gönül alfabenden.
Belki eksik kalıyor artık kuracağın cümleler.
Belki canın çok yanıyor ama alışıyorsun...
Bir süre sonra yakamıyor artık kimse canını.
Kimse için üzülmüyorsun...
Belki kimseyi de onun kadar sevemiyorsun.
Ama hayatın durmadığını anlıyorsun.
Çoktan senden vazgeçmiş olandan, Sen de vazgeciyorsun.
Yeniden güneşin doğuşuna sahit oluyorsun.
Belki eskisi gibi içini ısıtmıyor.
Ama onsuz olduğun zamanlardaki gibi de üşümüyorsun...
Yaraların kapanıyor ve iyileşiyorsun...
Unutmaya başlıyorsun en az unutulduğun kadar.
Unutma!
Herkes geçer, her şey geçer...
Bitmez denen her aşk gibi,
Ömür gibi...
- Cemal Şenol Can