Irene
@belkibigun
Mavilik yitirdi hükmünü...
174 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
"Kitaplar yazılmıştı." Aklımda kalan en can alıcı cümle bu oldu. Düşüncelerimi bir türlü aktaramadım ama okuyun okutun... Hayat acı veren bir bezginliğe dönüşünce, ebedi uykusuyla ölüm teselliye hazırdı...
Reklam
Ben hep böyle olay örgüsü karışık olmayan tekdüze romanları daha çok sevdim. Herkes Oblomov'u tembel olarak benimsemiş. Çünkü hiçbir çaba sarf etmiyor yaşama dair. Ben onu o şekil düşünmedim hiç sadece oluşturduğu bir yaşam şekli var ve bundan sıyrılmayı hiç düşünmemiş. Böyle biri olmak neden diğer herkese tuhaf geliyor anlamıyorum. İnsanlardan uzaklaşmak çoğu zaman en doğru şey.
Çoraplarını bile Zahar'a çıkartıyor bu tembellik değil mi derseniz buna bir şey diyemiyorum. Bir kitabı ilk okuduğunuzda ve daha sonra yada daha da yaş attığınızda okuduğunuz zaman ki düşünceler farklı oluyor o yüzden zaman geçtikten ve ben 30 yaşıma geldiğimde tekrar okumak isterim bu güzel eseri. Kitabın sadece sonu iyi toparlanamamış gibi geldi bana.Benim okuduğum roman 448 sayfa başka yayınevlerinde 600 küsür olarak gördüm. Çeviriden kaynaklı olabilir o yüzden kesin bir şey söyleyemiyorum ama yine de kesinlikle okuyun... Keyifli okumalar
Öncelikle belirmek isterim ki kitap kesinlikle okunması gereken kitaplar listenizde yer almalı. Kitap başlarda her şeyin çok güzel başlayıp kurallar çerçevesinde ilerleyen bir grup çocuğun etrafında dönmektedir. Zaman ile bu çocuklardan baskın olan ve önderlik özelliği taşıyan Jack yüzünden iki gruba ayrılışları ve sonunda her şeyin tepetaklak olmasını ve çocukların kendilerini kaybedip her şeyi yok etmesini anlatacak.Bu arada beni en çok etkileyen karakter Simon oldu bu incelemeyi de sırf onun için yapıyorum. Ölümü benim için çok beklenmedik ve anı oldu. Kitabı kapatıp hayır bu olamaz dedim. O kadar baskın bir karakter değil aslında ama beni neden bu kadar etkiledi emin değilim. Domuzcukta böyle bir hisse hiç kapılmadım.
Kitap ilk başta durağan ilerlesede sonra yavaş yavaş sizi içine çekiyor. Merakla kitabı okuyup bitirsem de yine de beklentilerimi karşıladığını söyleyemem. Sebebi ise bence hayvanlar üzerinde yapılan dirikesim olayının pek açıklığa kavuşturulup anlatılmayışı. Evet DNA üzerine her şey her şekil de yapılabilir ama dirikesim olayı sonrasında hayvanların konuşması, belirli yasalar ile düzene sokulması ve kan dışında diğer yiyecekler ile beslenmeleri hiç mantıklı gelmedi. En çok da yapılan dirikesim sonucunda tamamen farklı iki hayvanın aynı insana benzemesi ve Prendick'in bile bunu sonradan anlaması. Yine de kitap akıcıydı. Neyse okumayı düşünüyorsanız okuyun. Okunması gereken bir kitap çünkü. HERKESE İYİ OKUMALAR...
"İstediğin kadar saksağan vur vurabilirsen, ama unutma BÜLBÜLÜ ÖLDÜRMEK GÜNAHTIR."
İnsanı sıkmayan bir konusu var. Her şeyin bir çocuğun gözünde görmek, onun bakış açısına göre değerlendirmek, ve yaşama dair gerçekten farkına varmadan yaptığımız şeylere yer vermesi, yeni sayfayı daha hızlı çevirmenize sebep oluyor.
☆İnsanlar en tuhaf koşullarda bile her şeyi gündelik hayatta alıştıkları biçimde yapıyorlar.
☆Bir nedene sığınmak ÌNSANLARA iyi geliyor.
☆Çok iyi olacağını söyledim, tabii bu yalandı ama belli koşullarda, insanın hiçbir şekilde değiştiremeyeceği koşullarda, yalan söylemesi gerekir.
☆Aklı başında hiç kimse yeteneği var diye gururlanmaz.
Sadece kitap bitince bir burukluk hissettim aklıma devamı var mı acaba kitabın diye düşündüm. Çoğu kişi benim gibi düşünmüyor olabilir ama en azından Jem'in kalkıp her şeyi babasına anlatmasını babasının tepkisini okumak isterdim. (Bu arada bence kitabın gizli kahramanı Jem'di.)
Reklam