Gelecek içinde biraz da geçmişin tatminlerini ve güvenlik duygusunu da taşır. Çocukken benim için her tatil, eve döndükten sonra mükemmelleşirdi, çünkü şimdiki zamanın kaygıları silinmiş, her şey anıya dönüşmüş olurdu. Çocukluk yıllarımı ailecek kayak yapmaya Alpler’e gittiğimiz iki haftalık kış tatillerini bekleyerek geçirirdim. Ama sonunda dağın tepesine çıktığımda altımda uzanan bembeyaz çamlarla kaplı piste, üstümdeki masmavi gökyüzüne bakar, o an bir anıya dönse hissedilmeyecek bir kaygı duyardım, çünkü anılar yalnızca öznel koşullardan oluşurdu (dağın tepesi, harika bir gün) ve dolayısıyla o anı cehenneme dönüştüren her şeyden arınırdı. Şimdiyi rahatsız kılan o an burnumun akması, susamış olmam ya da atkımı unutmuş olmamın ötesinde bir şeydi; yıl boyunca beklediğim, geleceğin rahat katmanları arasındaki bir olasılığı tükettiğimi kabullenmek istemiyordum, o kadar.