Nihal
@bellabeth
206 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Başarılı bir terapinin hedefi, acı verici bağlılıktan kurtulmaktır, uzlaşma, barışma değildir, zira bu fizyolojik değil, yalnızca ahlakçı bir taleptir.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Karşılıksız sevgiden bahsedildiğinde hemen herkes anne-baba sevgisini örnek verir; ama anne-babanın karşılığını alamadığında içerlediği sevgi nasıl karşılıksız, bilinçli olsun ya da olmasın karşılık bekleyerek yapılmış şeyler ise nasıl ‘fedakarlık’ olabilir?
Ailenin çocuğa yaptığı kötülüklerin, okulun ve toplumun çocuğa yaptığı kötülükler gibi, sessizce geçiştirilmesi, Melanie Klein’ın, Freud’un, düşünce dünyamızı şekillendirmiş çok sayıda psikanalistin çocuğu bir türlü masum göremeyen bakışının, mesnedsizliğine rağmen her yanda bu kadar kolay kök salmış olması, içimizde yerleşmiş bir ‘Baba’nın, ‘Tanrı’nın çocuğu kurban etmesine izin verdiğimiz ve hala ondan korktuğumuz için.
“İncinmeye karşı normal olarak gösterilen tepki, öfke ve acıdır. Fakat öfke duymanın yasak ve acıyı yaşamanın da insan yalnızken dayanılmaz olmasından ötürü çocuk, bu duyguları bastırmak, yaşadığı travmaya ait anılarını bilinçdışına itmek ve ona saldıranı idealleştirmek sorunda kalır.” Ana-baba, çocuğun verdiği tepkilere (bağırma, üzüntü, öfke) dayanamadığı için ya bakışlarıyla ya da başka eğitim önlemleriyle çocuğun kendine özgü tepkiler vermesini engeller. Bu durumda da çocuk sessiz kalmasını öğrenir.
Bizi şunun ya da bunun Cennet’e götüreceğine dair söylemler her zaman yanıltıcı olabilir; ama doğa, doğamız, sezgilerimiz, ta bağırsaklarımızdan duyduğumuz, çok derinden duyduğumuz bir şey bize şunun doğru ya da yanlış olduğunu güçlü şekilde söylüyorsa o yanılmaz. Doğrunun hangisi olduğunu bulabilmek için her zaman içimize dönebiliriz. Doğruyu bulmak için yöneleceğimiz sesin, dışımızdaki Doğa’nın bize söylediğini sandığımız şeyden ziyade içimizdeki doğa, dışarıda ve yukarıda büyük, sert bir Tanrı’nın sözü sandığımız söz yerine içimizdeki tanrı olduğunu geç anlarız. Kainat’ın dışarıdan içimize taşınması; Tanrı’nın yukarıdan içimize, kalbimize inip yerleşmesi; iman budur. İçimizde tanrı olan bebek ve simgelediği ne varsa hepsi bizzat o imandır. Cennet’in ve cennetin bize söylendiği yer olmadığını o zaman anlarız. Filmin vurguladığı gibi, yeryüzü, cehennemdir.