Nihal
@bellabeth
206 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Daha da kötüsü, canlı enerjiyi baskılar ve ona hiçbir hayat hakkı tanımazsak ne olur? Yanlış ellerdeki büyülü çorba kazanı gibi büyür, büyür ve büyür ve sonunda da patlar! İçindeki işe yarar her şey yerlere saçılır. Demek ki, sezgisel psişenin zindeleşmesi için yanımızdan ayrılmayan nazik koruyucunun geri çekilmesi gerektiğini görebilmeliyiz. Ya da belki de daha doğrusu, sonunda kendimizi o güzel, sıcak ve rahat iki kişilik kanepeden atılmış buluruz, ama biz böyle planladığımız veya tamamen hazır olduğumuz için değil -kimse tamamen hazır olamaz- ormanın kenarında bizi bekleyen bir şey olduğu için gerçekleşir bu ve onunla karşılaşmak bizim kaderimizdir.
Reklam
Vasalisa’nın erginlenmesi, ölmesi gerekenin ölmesine izin vermeyi öğrenmekle başlar. Bunun anlamı, psişenin içinde artık ona destek olmayan değer ve tutumların ölmesine izin vermesidir. Burada özellikle, hayatı fazla güvenli kılan, aşırı koruyucu, kadınları uzun ve hızlı adımlar yerine, bebek adımlarıyla yürüten direngen ilkelerden söz edilmektedir.
Vahşi Kadın, kadınlara ruhsal hayatlarını koruma konusunda ne zaman ‘nazik’ olmamaları gerektiğini öğretir. Böyle durumlarda ‘şirin’ olmanın sadece yok ediciyi gülümsettiğini Vahşi doğa iyi bilir. Ruhsal hayat tehdit altında olduğunda bir sınır çizip onu korumak sadece kabul edilebilir değil, gereklidir de. Bir kadın bunu yaptığında, hayatına uzun süre müdahale edilemez, çünkü neyin yanlış olduğunu hemen anlar ve yok ediciyi tekrar ait olduğu yere gönderir.
Bu sendromlar, sanatımızda deneyim kazandığımız zamanlarda görülebileceği gibi, yeteneklerimizi dışarda ilk kez ciddi olarak uygulamaya başladığımızda da görülebilir. Psişe yok edici tarafından işgal edildiğinde ortaya çıkarlar ve bunun bir sonucu olarak biz de değer verdiğimiz her şeyi gerçekleştirmek amacıyla öylece oturup kalmak ya da oraya yolculuk etmek dışında kalan her şeyi yapmak için bin türlü neden buluruz.
Bir kadın hangi kültürden etkiler taşırsa taşısın, ‘vahşi’ ve ‘kadın’ sözcüklerini sezgileri yoluyla anlar.
Kadınlar bu sözcükleri işittiklerinde zihinlerinde çok ama çok eski bir anı canlanır ve yaşama geri döner. Bu anı, vahşi kadınsılıkla aramızdaki mutlak, inkar edilemez ve değiştirilemez akrabalığımıza ilişkindir; ihmalden ötürü hayalete dönüşmüş, aşırı evcilleştirme nedeniyle mezara gömülmüş, içinde yaşanılan kültür tarafından yasadışı ilan edilmiş ya da artık hiç anlaşılmayan bir ilişki olabilir bu. Kadının adlarını unutmuş olabiliriz, bize seslendiğinde yanıt vermeyebiliriz, ama onu iliklerimizden tanır ve özleriz; onun bize, bizim de ona ait olduğumuzu biliriz.
Reklam