Nihal
@bellabeth
207 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kendimizi ve bedenimizi değersiz hissettiğimizde daha hızlı yiyoruz, daha çok abur cubur yiyoruz. Kendimize/bedenimize değer verdiğimizde gücümüzü duyuyoruz. Bu güç, yiyecekten daha yukarıda olan bir güç. Kendimize/bedenimize değer verdiğimizde yeme kontrolü kendiliğinden geliyor; kendimizi değerli, sağlıklı yiyeceklere daha layık hissediyor ve o hisle de daha sağlıklı besleniyoruz.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu öğretmenin söylediği gibi 'her gün iki saat' (evet, yataktaki '8 saat' gibi!) piyano başında oturup çalmaya zorlanmış olsa da öğrenirdi çalmayı kuşkusuz. Ama bu yaratma coşkusuyla çalıyor olmazdı. Ruhsuz, kurallara tabi, stabil, hata yapmamaya çalışarak ve belki hatasız çalardı. Şimdi ise sadece elleriyle değil, bedeninin her hücresiyle, var olduğunu duyarak ve bize de hissettirerek, çok büyük bir mutlulukla çalıyordu.
Kendime "Hayır, sürekli yemek yiyemezsin! Bu kadar çok yemek sana zararlı!" demek yerine "Yemeğe ihtiyacım yok. Açlığım beni diriltiyor." hissiyatını içselleştirmeye çalıştım. Yaşadığım açlığın bedenimdeki etkisini gözlemledim; yemeğe muhtaç aciz çocuk değil de onu tecrübe ettiği halde ondan etkilenmeden yaşayabilen güçlü yetişkin varlık olarak düşündüm kendimi. Açlığı ne yaparsam yapayım engelleyemiyordum, var olan açlığa dair hislerimi değiştirebilirdim sadece.
İçimizdeki çocuk içimizdeki yetişkin karşısında ne kadar güçsüz ve acizse, birbirine zıt A ve B seçenekleri tek seçeneğimizmiş gibi hissetmeye o kadar yatkın oluyoruz. İçimizdeki çocuk içimizdeki yetişkin karşısında dik durabilmeye, onunla iletişim kurabilmeye, güçlenmeye, özgüven kazanmaya başladıkça seçenek sayısının sandığımızdan çok daha fazla olduğunu görüyoruz. Seçenekler hiçbir zaman, aciz bir çocukken hissetmiş olduğumuz kadar kısıtlı değil. Ama bunu görebilmek için, içimizdeki gücün farkına varabilmemiz gerekiyor önce.
Kristalizasyon, iç sesimizi acıdan kaçmak için değil de hazza doğru koşmak için yönlendirmenin yollarından biri.
Bulacağımız olumlu motivasyon cümleleri bize özel. Bir başkasının bizim için bulup seçemeyeceği şeyler.
Uyanmakla ilgili neyin bizi olumlu anlamda motive edeceğini bularak o olumlu düşünceyi kullanma tekniğinin adı 'kristalizasyon'.
Kristalizasyon, repertuvarımızdaki görsel bir anı kullanarak da gerçekleştirilebiliyor.
Yataktan çıkmak ve banyo yapmak ile ilgili söylediklerim, başka her şey gibi spor için de geçerli. Spor yapmaktan keyif aldığımız bir anı kristalizasyon olarak kullanabiliriz. Hareket etmemenin kendimize zorbalık olduğu düşüncesine takılmak yerine, hareket ederken kendimize şefkat gösterdiğimiz gerçeğine odaklanmamızı kolaylaştırıyor bu.
Hareket etmenin sağlığımıza ve bedenimize etkisini hemen göremediğimiz için kendimizi motive etmekte zorlanıyor olabiliriz. Ben yürürken hep şöyle diyorum kendime: "Bedenim, attığım hiçbir adımı unutmayacak. Ve her adım için müteşekkir olacak bana."