Modernitenin estetik teorisini oluşturan kuramcılar, insanın bizâtihi insan olarak estetik manada güzel ve incelemeye değer bir vâkıa olarak ele almazlar. Onlar insanın ürettiği objeler üzerinde dururlar. Bu objelerin sanatsal bir değeri olup olmadığını incelerler, sanatsal değeri olanlara da “estetik obje” adını verirler.
İslam medeniyet tasavvurunda ise insan, yeryüzünde zübde-i âlem olarak halîfetullah niteliğiyle tesmiye edilmiştir. Bu açıdan baktığımızda İslâm medeniyet tasavvuruna göre insan en güzel, en bedîî (eşi görülmemiş) ve duygusal alana en derin manasıyla hitap eden bir mahlûktur. Çünkü onu, bütün noksan sıfatlardan münezzeh ve bütün kemal sıfatlarıyla muttasıf Allah halk etmiştir. Güzel görmek isteyen göz, insana bakmalıdır.