belfu
@beltheunique
kırgınım, saçılmış
bir nar gibiyim
sessiz akan bir ırmağım
geceden
git dersen giderim
kal dersen kalırım
git
dersen
kuşlar da dönmez, güz kuşları
yanıma kiraz hevenkleri alırım
ve seninle yaşadığım
o iyi günleri,
kötü
günleri bırakırım.
aynı gökyüzü aynı keder
değişen bir şey yok ki
gidip
yağmurlara durayım.
söylenmemiş sahipsiz
bir şarkıyım
belki
sararmış
eski resimlerde kalırım
belki esmer bir çocuğun dilinde.
bütün derinlikler sığ
sözcüklerin hepsi iğreti
değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.
aynı gökyüzü aynı keder.
Reklam
yankılanan sesimi duyuyor musun?
duyuyor musun, beni görüyor musun?
ben hiçbir şeyim, ben hiç kimseyim
acımı hissedebiliyor musun?
"insan hem bir sanatçı hem bir deli, sonsuz hüzünlere aşina bir varlık olmalı ki etten kemikten bir grup çocuk arasından o küçük ölümcül cini bir anda çekip çıkarabilsin. arkadaşları tarafından tanınmadan, kendi korkunç gücünün de farkında olmadan durur orada."
peki ya sen aslında anlatmak istemiş miydin? istedin de onlar mı susturdu seni? yoksa istiyorum derken içten içe korktun mu dinlerler diye?
bir dönemi masalsı bir anlatım içinde anlatmasına rağmen tek kaldığı zaman acı gerçek bir bıçak gibi saplanıyordur insana