Bem
ekmeği bol eyledik
acıyı bal eyledik
sıratı yol eyledik
geldik bugüne
ekilir ekin geliriz
ezilir un geliriz
bir gider bin geliriz
beni vurmak kurtuluş mu…
Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.
Sefiller...Yayınlandığı 1862 tarihindeki ilk gün kadar taze ve genç belki de dünya edebiyat tarihinin en büyük ve verimli mahsülü. Victor hugonun 17 yıllık dev emeği,bu uzun okumamızda kah düşündük kah ağladık hatta güldük.Bu büyük eser 1815 ve 1833 yılları arasında geçmekte. victor hugo büyümüş olduğu fransayı öyle bir özümsemiş öyle bir anlamıştır ki biz okuyucular her kapağı açtığımızda 19.yüzyıl fransasına zaman makinesiyle ışınlanmaktayız yani kitap o kadar iyi ve müthis bir anlatıma sahip ki çoğu yazar ve edebi esere nasib olmayacak biçimde apayrı bir evrene sahip.Devrimlerin ardı arkasını kesmediği fransa nın durumu müthiş bir biçimde-ne kadar akıcılığı bozacak bir biçimde olsa da- kurguya yapılan müdahelerle makaleler biçiminde anlatılmakta yeri geldiğinde hizlı hızlı okumalar yapmama sebep olan bu kısımlar-örn fransa kanalizasyon tarihi,saint benedikten tarikatının 7 kuşak tarihi ve gelenek yapıları-ne kadar sövsek de o zaman dilimini birebir yaşamamızı sağlıyor.Bu makalelerle alakalı eleştirebileceğim tekşey waterloo savaşındaki mareşal neyin kare formasyonu almış britanya ordusuna yaptığı saldırının az kalsın başarılı olacağını iddia etmesi bana absürt geldi onun dışındaki diğer makalelerde bilgim olmadıği için birşey diyemiyorum.Böylesi bir eseri elestirme kapasitem olmadığını düşündüğüm için kitapta çok sevdiğim karakterler,romanın sevdiğim ve sevmediğim özelliklerini anlatıp kısa keseceğim MONSENYOR ÇARLS FRANSUA BİEVENU MIREl:adeta kitaptaki mesih gibidir atandığı digneye ilk geldiğinde koca malikanesini ahır olan hastaneyle değistirmis ve başpiskoposluğa gelen paraları garip gurabaya dağıtan bilgili radikal dini bir inancı olmayan herkese kucaklayıcı yaklaşan neredeyse peygamber gibi diyebileceğimiz bir adamdır burada benim dikkatimi çeken aslında mösyö
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yol Senden Yana Olsun Damla1000Kitap
ARKADAŞLAR, BU SERİ BU KİTAP!! BÖYLE GÜZEL BİR ŞEY YOK!
⋆｡ﾟ︎｡⋆｡ ﾟ☾ ﾟ｡⋆
✧Selamlar! Kitabın ikinci incelemesini yapacağım için o kadar mutluyum kii. Tüm serinin incelemesini yapacağım bu incelemede. Büyük ihtimalle ilk iki kitaptan spoiler barındırmaz. Olursa haber veririm öncesinde.
────୨ৎ────
İlk olarak ana karakterlerimizin dostlukları beni benden alıyor. Birbirlerine olan güvenleri, saygıları, onları kendilerinden çok bilmeleri... Damla nın hakkını vermek gerek dostluğu çok güzel yazmış. Damla nın arkadaşlarına da hakkını vermek gerek onlar da Damlaya çok güzel dost olmuş ki Damla böyle güzel bir iş çıkarabilmiş.
────୨ৎ────
✧Yazım dilinden bahsetmek istiyorum biraz. MÜKEMEMEL. İlk kitabını okuduğumda şok olmuştum ilk kitabında nasıl böyle bir yazım dilini yakalayabilmiş diye her yeni kitabında da ayrı bi şok oldum daha iyisi gelmez dediğim yazım dilini daha da geliştirmiş olmasına. Gerçekten postitlerim bitti. 45 Tane postit kullanmışım. (postitimi bitirdin Damla! Bjdsnnx)
────୨ৎ────
✧Benim dikkatimi çeken bir şey var ondan bahsetmek istiyorum. Karakterler gerçek dışı bir dünyada olmalarına rağmen o kadar gerçekler ki. Mesela Eira. Düşmesi gerektiğinde düşüyor, ağlaması gerektiğinde ağlıyor ancak düştüğü yerden kalkmasını da göz yaşlarını silmesini de çok güzel biliyor. Ne "Ben asla korkmayan, ağlamayan, üzülmeyen kadın karakterim" havalarına giriyor ne de "hayayım bitti, hepsi benim suçum ühühü" havalarına giriyor. Bence asıl güçlü kadın karakter budur. Güçlü kadın karakter illaki mükemmel silah kullanmak zorunda değil (ki Eira kullanıyor.) psikolojik olarak güçlü kalmak bence asıl mesele.
────୨ৎ────
✧Ve Damla öyle yazıyor ki... Çok basit bir cümleyi
Bazı Aşklar Taşınamaz
Kamelyalı Kadın , Paris’in gözde “yosmalarından” biri olarak tanıtılan Marguerite Gautier ile ona delice bağlanan Armand Duval’ın hikâyesi etrafında kuruluyor. Romanın içinde “satılık kadın” olarak anılan Marguerite, Paris sosyetesinde güzelliği, gösterişi ve aynı zamanda kırılgan sağlığıyla bilinen bir figür. Anlatıcı konumundaki yazar, bu aşkın hem dışarıdan tanığı hem de Armand’ın yaşadıklarını birinci elden dinleyen kişisi hâline geliyor. Olan biteni kendi gözlemleriyle ve Armand’ın aktardıklarıyla bir araya getirip metne dönüştürüyor. Bu açıdan roman, hem kurmaca hem tanıklık karışımı bir yapı hissi veriyor.
Armand genç, kolay incinen, gururu hassas bir karakter. Marguerite’e duyduğu aşk hem coşkulu hem de ağır bir yük gibi omzunda duruyor. Aşkı derin ama özgüveni kırılgan. Sevdiği kadının geçmişi ve Paris’in gözlerinin üzerinde olması, bu sevgiyi açıkça yaşamasını engelliyor. Hikâyeyi okurken göreceksiniz, hiçbir insanın kolay kolay kaldıramayacağı sahnelerden geçiyor. Saklamaya çalıştığı birçok duyguya sürükleniyor; utandığı, kıskandığı, ezildiği bir aşka dönüşüyor bu.
Bu kırılganlık Armand’ı yalnızca Marguerite’ten değil, kendisinden de kaçan bir adama çeviriyor. Aşkını taşıyamadığı için aşk acıya dönüyor. Sevdiğini sahiplenmeye çalıştıkça kendi içinde un ufak oluyor.
Marguerite dışarıdan bakıldığında neredeyse kusursuz bir gözde kadın figürü. Fakat roman ilerledikçe, yüzeydeki bu gösterişin altında ne kadar kırılmış, yorulmuş ve yaşamla pazarlık eden bir kadın olduğu ortaya çıkıyor. Hem bağımlı hem de bu bağımlılıklarından kopmaya çalışan güçlü biri; hem teslim olmuş hem direnen biri. Sahne ışıkları altında hayatın içinde bir oyuncu gibi görünürken, özel hayatında yalnızlıkla ve hastalıkla boğuşuyor. Kendini kandırmayan, hayatın ona verdiği rolü zorunluluktan
Kamelyalı Kadın , Paris’in gözde “yosmalarından” biri olarak tanıtılan Marguerite Gautier ile ona delice bağlanan Armand Duval’ın hikâyesi etrafında kuruluyor. Romanın içinde “satılık kadın” olarak anılan Marguerite, Paris sosyetesinde güzelliği, gösterişi ve aynı zamanda kırılgan sağlığıyla bilinen bir figür. Anlatıcı konumundaki yazar, bu aşkın hem dışarıdan tanığı hem de Armand’ın yaşadıklarını birinci elden dinleyen kişisi hâline geliyor. Olan biteni kendi gözlemleriyle ve Armand’ın aktardıklarıyla bir araya getirip metne dönüştürüyor. Bu açıdan roman, hem kurmaca hem tanıklık karışımı bir yapı hissi veriyor.
Armand genç, kolay incinen, gururu hassas bir karakter. Marguerite’e duyduğu aşk hem coşkulu hem de ağır bir yük gibi omzunda duruyor. Aşkı derin ama özgüveni kırılgan. Sevdiği kadının geçmişi ve Paris’in gözlerinin üzerinde olması, bu sevgiyi açıkça yaşamasını engelliyor. Hikâyeyi okurken göreceksiniz, hiçbir insanın kolay kolay kaldıramayacağı sahnelerden geçiyor. Saklamaya çalıştığı birçok duyguya sürükleniyor; utandığı, kıskandığı, ezildiği bir aşka dönüşüyor bu.
Bu kırılganlık Armand’ı yalnızca Marguerite’ten değil, kendisinden de kaçan bir adama çeviriyor. Aşkını taşıyamadığı için aşk acıya dönüyor. Sevdiğini sahiplenmeye çalıştıkça kendi içinde un ufak oluyor.
Marguerite dışarıdan bakıldığında neredeyse kusursuz bir gözde kadın figürü. Fakat roman ilerledikçe, yüzeydeki bu gösterişin altında ne kadar kırılmış, yorulmuş ve yaşamla pazarlık eden bir kadın olduğu ortaya çıkıyor. Hem bağımlı hem de bu bağımlılıklarından kopmaya çalışan güçlü biri; hem teslim olmuş hem direnen biri. Sahne ışıkları altında hayatın içinde bir oyuncu gibi görünürken, özel hayatında yalnızlıkla ve hastalıkla boğuşuyor. Kendini kandırmayan, hayatın ona verdiği rolü zorunluluktan
Bugün sizlere çok keyifli bir öykü kitabı ile geldim. @dcam34 ’ın yazdığı “Toprağın Çocukları” isimli kitabı, adını taşıdığı gibi bizi toprağın kokusuna, emeğin değerine ve hayatın içindeki küçük ama derin anlamlara götürüyor. Beş öyküden oluşan bu kitap, aslında tek bir ortak duygunun peşinde: insanın içtenliği ve yaşama tutunma çabası. Bir öğretmenin dokunuşuyla değişen bir hayatı, alın terinin taşıdığı onurlu ağırlığı, özgürlüğe kanat çırpan bir yavru kartalı, masalsı bir prensesin yolculuğunu ve köy yaşamının kalbine sinmiş umutları okurken her sayfada tanıdık bir sıcaklık hissediyorsun. Duran Çam’ın dili sade ama etkili; günlük hayattan kopup gelen sahneler, insana hem hüzün hem de umut bırakıyor. Her öykü kendi başına ayakta dursa da, kitabı bitirdiğinde bütün bu parçaların aslında aynı toprağın çocukları olduğunu anlıyorsun: emeğin, sevginin, dayanışmanın ve doğanın içinden çıkan saf hikâyeler. İşte bu yüzden Toprağın Çocukları yalnızca bir öykü kitabı değil; insanın kalbine dokunan, bize yaşadığımız hayata yeniden bakmayı öğreten bir yolculuk. Bem çok severek okudum sizlere tavsiye ederim. Özellikle severler kaçırmasın. İyilikle ve kitapla kalın.
Tutunamayanlar ÜzerineEdebiyat
Puan vermedi
Edebiyat hocamız sürekli "Çocuklar hayatınızda tutunamayanları okuyup anlayan tek insan ben olmayayım yaşadığınız yerlerin dışına taşmasını konfor alanınızdan çıkmasını bilin." derdi. Her zaman alaycı bir şekilde dinlerdim bu hocamı. "Netice itibariyla sıradan bir kitap neden bu adam bu kitabın üstüne bu kadar duruyor ki?" diye kendi kendime söylenirdim. Fakat zaman geçtikçe bu hocama karşı olan alaycılığım yerini meraka ve hayranlığa bırakınca kitaba karşı olan önyargımda değişti. Hazır üniversiteye başlamışken bu kitabı okuyayım dedim. Tutunamayanları okurken anlamlandıramadığım duygularla başbaşa buldum kendimi. Tutunamayanlar sayesinde içimde başka bir ben olduğunu fark ettim. Selim İleri ile öyle bir bağ kurdum ki kitap boyunca...
Selim İleri yanlız Türk toplumundaki tutunamayanların degil dünya toplumlarındaki tutunamayanların da baş temsilcisi.
İnsanlar hayatlarını şöyle baştan sona kadar bir düşünürlerse hayatlarının her döneminde kendisini anlamayan,yaptıkları işlere fikirleriyle köstek olan tek amacı çıkardan başka bir şey olmayan insanlara ve sahte ilişkilere rast gelecektir tıpkı Tutunamayanlarda olduğu gibi. Biraz daha kurcalarsanız birçok şeyin mantıksız geldiğini hiçbir sebebi olmadan toplumumuzda yer ettiğini şu zamana kadar alışkanlık haline getirdiğimiz,birer kutsiyet atfettiğimiz onca şeyin aslında tamamiyle saçmalıktan ibaret olduğunu göreceksiniz. Selim İleri ile aramızdaki tek ve en büyük fark Selim İlerinin büyük bir Farkındalığa erişip bu farkındalığın getirmiş olduklarına katlanamayarak intihar etmesi. Selim İleri sahte ve iplerin kendisinin elinde olmadığı bu oyuna daha fazla devam edemedi. Tutunmaya çalıştı farklı insanlar tanıdı,farklı kişileri sevdi,farklı kitaplar okudu,farklı filmler seyretti,farklı fikirlerin etkisine kapıldı ama en