"Hayatın çemberinden geçip, her şeyi kendi iç dünyasında nihayete erdirmiş bir adamın dinginliğiyle yazıyorum: Geçmişe sitem, geleceğe kaygı yakışmaz; yaşanmış her güzel güne hürmetle, hâlâ buradayız."
Belkide yorulduğum şey hayatın kendisi değil
Belki beni yoran yanlış olduğunu hissetiğim şeylere alışmamın beklenmesi
İnsanlar zamanla bir çok şeye alışıyor haksızlıklara samimiyetsizliklere eksik sevgilere yarım kalmış aşklara ben alışamıyorum bunlara bunlara alışmamı bekleyen insanlar yoruyor sadece
Bir tek ben mi bu sorunu yaşıyorum bilmiyorum fakat kitabımı yazmadığım zaman sürekli suçluluk hissediyorum ve bu yüzden kitap okuyamıyorum. Sanki kitap okumam gereken vakti ona ayırmam gerekiyormuş gibi hissediyorum ve bu yüzden bir türlü kitap okumaya dönemiyorum. Bu durumu yaşayan var mı veya yazan arkadaşlar nasıl idare ediyorsunuz, fikir almak istiyorum.. 😭😭