deldi geceyi deliren bir kuşun
gerdanını saran gergin urgan
artık her organ biraz yorgun ve ben galiba ölüyorum yalnızlıktan
günlere sarın iltihaplı bedenimi bir namussuz infilak vakti
hortumlar çayırlıktan döne döne yükselirken karanlık gökyüzüne
uykusuz geceyi usturayla bölen tuhaf bir hatıra dolayın ayak bileklerime
fütursuz bir çocuğa kalkan ele sarılan anne gibi sarsın bedenimi morfin
taşlara bağlayın hayatla imtihanımı
ben bir ölüm marşı çalkalarım ağzımda yarım bardak ucuz şarapla
taşlara bağlayın tutuklu tutkularımı
emzirin beni bozuk süt, intikam ve günahla
taşlara bağlayın annemin hayaletini denizler çekilirken
şarkılar söyleyin morarmış cesetlerime
tanrı uluyan kurdu vurdu
artık her organ biraz yorgun ve ben galiba ölüyorum yalnızlıktan
dar atıyorum kendimi sonsuzluğun ayaklarına doğru
altı farklı intihar beğeniyorum üçüncü sayfalara zar atıyorum
köpek köpeği yemiş sakın bakmayın
bırakıyorum toy neşemi kağıttan bir geminin üzerinden
demini almış kara suyun katı kararsızlığına
yatağımın altında saklanan kudurmuş kadavraların sırtlarına basarak yetişiyorum yetişkinliğime
göz bebeklerimi dağlıyor en karanlık imgelerin ölmeden az evvel gördüğü beyaz ışık
amatör bir cerrahın elinde kana bulanmış arsız bistüri
astigmat bir ağacın dalından uzağa düşen elmanın bastıramadığı histeri
kalleşçe bir söylemin yavşak bir babayı iğneleme düsturu
sen bozuk bir ayrılık makinesisin dünya
lehimle beni piyanonun en esmer tuşlarına
pavyonlara bağışla iç organlarımı
sabıkalarımı bağışla
biri delikanlı biri ceset iki mesleğim olsun köprüyü geçtiğimde
3 ay büyüktüm ondan o da 5 santim kadar uzundu benden
savaş çıkarırdık ben yaştan zorbalardım o boydan
şimdiyse ben gözyaşlarımla o mesafeleriyle savaşıyor
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Şarkı sözü:)
Kimse bilmedi içimde ne koptu
Sessizdim diye fark edilmedim
Ben güçlü değilim sadece alıştım.
Fyodor Dostoyevski’nin Suç ve Ceza romanında hafızalara kazınan, insanı iliklerine kadar sarsan o muazzam sahne şöyle canlanır. Açıklamayı oku;
Sefalet, aileyi dipsiz bir karanlığa gömmüştür. Sarhoş bir baba, veremden ciğerleri sökülen bir üvey anne ve açlıktan ağlaşan küçük kardeşler... Ailesini bu cehennemden çekip çıkarmak, bir lokma ekmek bulabilmek için Sonya, ruhunu lime lime eden, onu derin bir suçluluk ve tiksinti girdabına sürükleyen o yola sapmıştır: Fahişeliğe. Kendini feda etmiştir ama içindeki o saf, temiz inanç sönmemiştir.
Raskolnikov, Sonya’nın o döküntü odasına gider. Onunla konuşur, ruhundaki o devasa yırtığı, o kor gibi yakan acıyı dinler. Ardından doğrulur, Sonya'nın gözyaşlarıyla sırılsıklam olmuş yüzüne bakar ve ansızın, sarsıcı bir hareketle genç kızın önünde diz çöküp ayaklarını öper.
Sonya dehşet içinde, yüzü solmuş ve kalbi korkuyla sarsılmış bir halde geri çekilir: "Ne yapıyorsun? Benim gibi bir günahkârın önünde mi diz çöküyorsun?!"
Raskolnikov, başını kaldırır ve insanlık tarihinin en ağır, en asil cevabını verir: "Ben senin önünde diz çökmüyorum Sonya; ben, tüm insanlığın çektiği o muazzam acının önünde diz çöküyorum."
Mebrure-değilimMüzik
Ben sen değilim
Senin gibi de değilim
Eski ben gibi bile değilim
Boşuna arama yorulma canım
Bıraktığın yerde de değilim
Bende evrenim ama inş bana da 165-170 boyunda(uzunda olsun 2 metreyide severiz) komik, esprilere gülen, anlayışlı, anime/kpop hayranı, sevgi almayı seven(ben vermek istiyorum;) mavi gözlü, açık kahve saçlı benimle beraber olabilecek bir şahıs istiyorum. Kardeş/abi bile razıyım
