"Biliyor musun, " dedi, "ben küçüklüğümde sokak sokak şarkı söylerken önümden geçen çocuklar annelerinin ellerinden tutardı. Annelerinin bir adı vardı, çocuklar annelerinin yüzünü ve adını bilerek uykuya dalardı. Öyle uyumak bana nasip olmadı. Annemin yüzünü görmeyi geçtim hiç olmazsa adını bulayım diye çocuk ayaklarımla şehirden şehire dolaştım. Karşılaştığım herkese onu sordum, öğrendiğim her dilde onun adını aradım. Onca dili onca kelimeyi unutup dilsiz kalsaydım da bir tek annemin adını bilseydim dedim hep. Hayatın anlamı bir kelimedeydi, o kelimeyle uyumada ve öylece hayatı unutmadaydı. Çocuktum o büyülü kelimeyi bulmayı başaramadım. Çaresiz düştüm. Başka yol kalmayınca ben de ömrümü ölüme sığınarak, mezartaşlarına bağlanarak geçirmeye karar verdim."
Sayfa 327 - İletişim Yayınları
30 MAYIS 1924 - Fikriye Hanım'ın Ankara'da intiharı.
Ve Mustafa Kemal'in kendisi için yazdığı şiiri:
Senden Sonra, Hiç Öyle Soluksuz Kalmadım Bir Daha, Öleceğimi Sanmadım...
İçim Acıya Acıya Üşüyen Yüreğimi Kimsenin Avuçlarına Bırakmadım, Bırakamadım.
Zaten Öyle Yaralıydım Ki, Öyle Seninle Dolu.
Ne Kimsenin Yerini Alabilmesine İzin Verebilirdim, Ne De Ben Birini Sevebilirdim Öyle Ömür Dolusu.
Yani Anlayacağın Kimse Üzemez Beni Senden Sonra.
Kimse İncitmez Senin Gibi, Ve Kimseyi Sevmedim, Çırpınarak Nefessizlikten Öleceğimi Sandığım Andan Beri..."
Coşkun Aral, sen neler yaşayıp atlatmışsın böyle
Savaş muhabirliği.. Ölümle yaşam arasında, tüm risklerin, tehlikelerin göze alındığı bir meslek, müthiş bir azim hikayesi. Bu, mecburi olarak, sırf ekmek parası için yapılabilecek bir meslek değil