Bilmiyorsun.. Biliyorum..
Bilmiyorsun..
Sesimizden, sessizliğimizden, soğucağız birbirimizden..
Aramıza dağlar da değil, koskoca gönül mesafesi girecek..
Bana en çok ihtiyaç duyduğun anda, başka insanlar ile gülüşeceğim,
Bulunduğun durumdan habersiz..
İçimi sızlatan bir şey olacak ama ben ne olduğunu çözemeyeceğim.
Yakınımda olabilecekken, çok uzaklardan kırgın bir şekilde izleyeceksin o boş sevinçlerimi.
Belkide bir daha görmek istemeyeceğiz birbirimizi..
Ben hep o ilk gün tanıdığım insanı ararken, varlığın yanımda çok yabancı kalacak hislerime. Biliyorum, sen de özleyeceksin, tek kelime dahi etmeyeceksin ama.
Hüzün kokan bir kaç hatıra bırakacağız birbirimize.
Gecelerce, ay gözyaşlarımıza şahitlik edecek. Bilmem bu hallerimiz nasıl geçecek..
Biliyorum..
Bir gün üzerine titremelerim bitecek,
Bakışlarında bulduğum sıcaklık gidecek..
Su gibi akıp giden zaman, donup kalacak acıyan yerlerimizin üstünde.
Bulutlar kıskanıp gözyaşlarımızı, yağmuru taşımak istemeyecek içinde; boşaltacak yeryüzüne. Aynı şehirde olduğumuz sürece, sığmayacağız hiçbir yere. Sitemlerim artacak, beni benim için bırakacaksın..
Farklı şehirlerde nefes alma umuduyla, vedasız terk ederken birbirimizi, aslında hepten öldüreceğiz kendimizi..
Sana anlatamadığım şeyler birikecek içimde, ansızın gelen hür bir cesaretle, telefonunu iki kez çaldıracağım, meşgule atacak.
Uzun uzun düşüneceğim, kendime ördüğüm kapı duvarlar haklı olacak yine.
Bu günlerimizi de kaybettiğimizin bilincinde olmadan,hep ilk günlerimizi arayacağız..
-Zehra Yaden
Şair kadının karşılık bulmayan aşkları
Seni sevmekti muradım benim
Yitip giden göğünde usul usul bir devinim
Bana bakmadı o masum gözlü sevgilim
Rüzgar hasret estirir yanar tenim
Zülfün lüle yüzün ak
Gümüşi çehren pek bir pak
Nehir gibi çağla yüreğime ak
Sana şiirler yazıyorum bak
O zaman anlar ruhum, duyar lal kulaklarım
Düzelir enginlerden koşarcasına da olsa bulanık bakışlarım
Sen ve ben tamız lakin yine de iki yarım
Olur musun eşim der misin bana karım
Şair ruhlu kadın olmak da zor
Kimse beğenmez gidersem demez dur
Bu yaptığım ne cilvedir ne de kur
Kölesiyim ben bu aşkın olsamda olabildiğine hür
İFK HADİSESİ (Hz. Aişe Anlatıyor)Edebiyat
Allah (ﷻ) şöyle buyurdu:
🌷 İçinizden (harcama ile) fazilet ve servet sahibi olanların akrabaya, yoksul (miskinlere) ve Allah yolunda hicret eden (muhacirlere, mallarından) bir şey vermeyeceklerine dair yemin etmesi (gerekmez). Affederek (terk etsinler) ve kusurlarını görmezlikten gelsinler. Allah'ın sizi bağışlamasını istemez misiniz? Allah (kusurları) çok bağışlayan ve (Tevbe eden kimseye) merhametli olandır.
Sebeb-i Nüzul: Hz. Ebubekir’in “Aişe konusunda söze dalan akrabaya, (teyzesinin oğlu, miskin ve muhacir) Mistah ve ashabına asla infakta bulunmayacağım” şeklinde yemin etmesi üzerine Nur suresi 22. Ayet nazil oldu. Bunun üzerine Hz. Ebubekir “Evet, ya Rabbi! isterim” dedi. Bu ayetin ardından akrabasına ikram ve ihsanda bulundu. Ardından Aişe ve Safvan konusunda söze dalan Abdullah ibn Übeyy ve ashabı hakkında Nur Suresi 23. Ayet nazil oldu. (İbn Abbas - Nur 22. Ayet)
🌷 O namuslu (hür), bir şeyden (zinadan) habersiz (iffetli), mümin kadınlara (Tevhid ehli Aişe’ye) zina iftirası atanlar, bu dünyada da (celde cezası ile) ahirette de (cehennem azabı ile) lânetlenmişlerdir. Onlar için büyük (dünyada olandan daha şiddetli) bir azap vardır.
Sebeb-i Nüzul: Ben habersiz iken bana iftira atılmış ve daha sonra bu bana ulaşmıştı. Şöyle ki: Rasulullah (sav) benim yanımda oturmakta iken birden ona vahiy geldi. Ona vahiy geldiği zaman onu uyuklama hali gibi bir hal kaplardı. Benim yanımda otururken vahiy geldikten sonra yüzünü silerek doğrulup oturdu ve “Ey Aişe müjdeler olsun” buyurdu. Ben de “Allaha hamd olsun, sana değil” dedim. Bunun üzerine Peygamber (sav), Nur Suresi 23-26. Ayetlerini okudu. (Ahmed bin Hanbel, el-Müsned, XLI, 245 (24720, Şuayb el-Arnaut); İbn Hibban, es-Sahih, XVI, 21 (7102); Taberani, el-Mucemül Kebir, XXIII, 121 (156); İbn Cerir et-Taberi, Camiul
(Rüya) (Bir sahnede öğrenciler bayan bir profesöre hışımla sorular yağdırıyordu. Bir öğrenci el kaldırdı ve profesör söz verdi. Kurulda 5 tane profesör vardı dikkatlice söyleşiyi izliyorlardı.)
Öğrenci: Merhaba
Benim sorum geçmiş çağlarda yaşamış bir yazar hakkında
Berke’yi biliyor musunuz ?
(Kurul yaka silkti,tedirgin bir şekilde Profesöre baktılar.)
Profesör: Evet biliyorum.
Öğrenci: Ne kadar ülkemizin benimsemediği bir yazar olsa da son 30 senedir batıda sevilen bir isim.
Siyasiler için ağır ithamları var,Siyaset makamının bir aslanı bile köpekleştirebileceğine dair söylemlerini de yer yer gördük.
Ayrıca onun kaleminde sınıflar arasında keskin bir kutuplaşma görüyoruz.
Yüksek sosyete - Üst sınıf - Orta sınıf - Alt sınıf şeklinde
Aydının kalemine göre
Bunların biri- hissettirmemeye çalışan bireyler çıksa bile- gerçeklikte diğerinden kendini üstün görüyor.
Ve bu kutuplaşmalardan ne aşk ne dostluk ne de arkadaşlık çıkmayacağını aydın şiddetli bir şekilde ifade etmiş.
Devir bir dinazor devri değil ve ben bu söylemlere inanmak istemiyorum. İnsanlığın ayrım gözetecek kadar gelişmediği fikri beni çıldırtıyor ki inanmıyorum aydına.
Toplumsal sınıfların her birinin kokuşmuş olduğunu ve çok farklı görünmelerine rağmen birbirinin aynısı olduğunu da yazmış
Sistemlerin her biri için de sömürü aracı dediği gibi kendini geliştirememiş erkeklerin -ki çoğunluğu böyledir diyor- kadına bir obje - zevk için kullanılacak bir nesne -gözüyle baktığını söylüyor. -Bunun da bir palavra olduğunu düşünüyorum-
Eserlerinde kadını erkekten üstün tutuyor ve tamamıyla hür olması gerektiğine değiniyor ve aşkın milyonda bir olduğunu savunuyor.
Anlaşılamayacak bir aydın olduğunu biliyor ve sizden
Dürüst olmanızı istiyorum.
Anlattıkları kanıtla tescillendirilip
ispat edilebilecek şeyler mi