*Senden habersiz alınan nefes, varlığın değil yokluğun soluğu.
*İnsanlığın Tacı, Nur Çocuk.
*Ezel kadar eski ve ebed kadar yeni din.
*Kureyşlilerin nasipsizleri...
*Ve çileler sahrasında İslam, dudaklarında bestelerin en güzel tevhid âhengi, bir ân bile seslenmedem ilerliyor.
*Sırların, Allah'ım, sırların sonsuz...
*Kurtarıcılar, kurtarıcısı.
Yahya çoğu vakit sakin, düşünceli ve sessiz; Süleyman fevri, gözü kara... Yahya sükûtsa Süleyman söz, Yahya bâtınsa Süleyman zâhir, Yahya sırsa Süleyman aşikâr, Yahya gönülde Süleyman akıl... Yahya kolay kavrıyor çok düşünüyor, Hayrettin Efendi'nin söylediği ayetleri neredeyse ilk kere de hıfzediyor, Süleyman bir cengâver gibi, doğuştan bilir gibi elindeki tahta kılıcı sallıyor. Sanki tam ediyorlardı birbirlerini.
"Hele ki beni yenmek için evvela beni değil de kendini yenmen, benden değil de kendinden vazgeçmen gerekir."
"Ah Ömrüm ne boş geçtin sen.!"
"Allah için yaptığın letafet nefs için yaptığın felakettir."