begüm
@benguinreads
koc uni
44 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
SONUNDA uzun zaman sonra tekrar burayı kullanmaya başladım. Yarın Ayça Derin Karabulut'un söyleşisine gideceğim, dün kitabı aldım bugün okudum. Beklediğimi aldım diyebilirim, ben kısa pasaj insanıyım (ve umarım bu odak süremle alakalı değildir).
Reklam
bi erkek tarafindan yazildigi on km oteden bile belli olur, anlatim dilinden asla hoslanmadim ama olay orgusu dedikleri kadar var. son elli sayfaya kadar anlasilmiyor.
kisacik oykulerden olusan, bazen rahatsiz edici ama icimizden biri olan karakterleri barindiran bir kitap. oykuler akiciydi, sadece bazen okudugum paragrafi birkac kez okumam gerekti olay baglamini kafamda oturtamadigim icin. biraz yazari arastirdim, ilk kez okuyorum ve amacim zaten yeni oyku yazarlari tanimakti. vuslatcamkerten.com yazarimiz meger bir de cizermis, cizim tarzi cok hosuma gitti birkac cizimini poster olarak asmayi dusundum. ayrica sandigimin aksine erkek degilmis?! ismi dolayisiyla oyle sanmistim. uzun lafin kisasi oyku okumayi seviyorsaniz sans vermelisiniz.
Okumam epey uzun sürdü ama bunun sebebi kısmen reading slump, kısmen de yaşananları sindirememek olabilir. Ne yaşandı ki sindiremedin diyecek olursanız, aslında 500 sayfalık değil yaşananlar. Bunu beni slumpa sokacağını anladığımda da kendi kendime söylemiştim; 200. sayfadayım ama şimdiye kadar olanları ben olsam 80 sayfada anlatırdım, diye. Sindiremememin sebebi Emma'nın genç kalp ritimlerini kendiminkilere eşlemeye çalışmaktı.
Emma neye burnunu soktuysa o şeyin doğal akışı bozuluyor ve işler onun tahmin edemeyeceği şekilde oluyor hep. O da fikirlerinin değişimini gözardı ederek olayla alakasız tavırlar takınıyor. Kendini olduğundan olgun kabul etmesinin ve Harriet'e akıl hocalığı yapma hevesinin sonucu sanki. Tüm süreç boyunca Emma'da kendime benzetebileceğim şeyler gördüm ama o tamamen benim romantik tarafımdı. Rasyonel tarafım da hikayenin başından beri Emma'nın yanında olan Mr. Knightley'in bağırdığı doğrulara denk geliyor. Paylaştığım alıntılardan görebileceğiniz üzere ben hep Mr. Knightley'in tarafındaydım. Bu kitabı üçüncüye okumaya çalıştım (sonunda başardım) ve ilkinde şöyle bir şey not düşmüşüm "elimde olsa knightley'i bi kaşık suda boğarım çok gıcık konuşuyo". Böyle de olgunlaşır işte insanlar. Ayrıca Emma ve Mr. Knightley çatışması bariz sağduyu vurgusunu daha da netleştiriyor. Başlarda hele sürekli sağduyu diye sayıklanmış. Bir fayton bile sayfalarca konuşulunca cidden çok baydı.
(SPOILER)
Emma aşk para ve serveti arzulamıyor çünkü zaten bunların arasında büyümüş, Harriet'in ise tek amacı bunlara ulaşmak gibi lanse edilmiş. Emma onun bu yönünü saçma bulup onu kendisine değer vermeye yönlendiriyor ve sonra onu kendisine benzetiyor iyice. Bundan da son 100 sayfada yoğun bir pişmanlık duyuyor. Öyle ki Mr. Knightley'in onu tercih etmesi için içten içe
adi "travmalarla dolu, herkesin nefret oklarini bana dogrulttugu, ofke problemlerini bana yukledikleri ve muhtemelen yetiskinligimde atacagim her adimdan sorumlu olan sorunlu cocuklugum" olsa daha kapsayici olurdu. bu da olmaz artik dedim OLDU. asil sarsici sey otobiyografi olmasi, kurgu olsa rus terennumu der gecerdim. bi ara elime gecerse "ekmegimi kazanirken" ve "benim universitelerim"i de okurum
Reklam