Öyle bir seneydi ki, karanlık günleri kadar aydınlık insanlarla ve anlamlarla doluydu. Hayatımın göçebe evresinin bitmesine çok az bir süre kaldı ve bu kapanış beni biraz biraz üzüyor. Çünkü çok şanslıyım ve senelerdir hayatımın bu düzenini aslında çok seviyorum. Çok çabaladım, yetmek yetişmek için, kendimi çok konuda donanım sahibi yapmak için yaşadım ve göçebe evrem bitsede hala tek bir hayat kimliği aldığım yaşama geçmeyeceğim, denemek istediğim veya fırsat verilen bir sürü kariyer var ve hepsi tat verecek yeni bir kimlik aslında. Artık tamamlanmış hissettiğim veya heyecanımı kaybettiğim noktada yer değiştireceğim bir göçebelik. Aslında bu yüzleşmelerin hepsini karanlık nisan ayından sonra, kendime dönmüşken kendi kendime çözümsedim. Mesela yardım veya destek almayı öğrenen ben aylardır arkadaşlarımdan kaçtım ve farkettim ki kaçma sebebim güvenmemek değil, hayatımın en zor durumunda bu yükü hiç kimseye vermek istemedim. Bu aslında hem bildiğim kolay yoldu, hemde kıyamadım bu yük için kimseye. Çok şükür o sağlık sıkıntısı da geçti mi, geçti. Hayatımdaki insanlara ve verilen şansa şükrettim mi evet, dayandım dayandım ama geçen hafta bir anda hastalandım. Artık bir yerlerden çıkacaktı ama farketmedim ilk başta, ki iyi ki böyle olmuş hiç durmazdım. Hissetmiş gibi sadece hayatımın değişim dönemi için 1 temmuz dedim, ayarlamalarımı böyle yaptım. Geçen cuma bir kaç saatlik boşluğumda sahaya çıktım, o sırada o sıcakta arabada klima altında ödev yapmak çok çekici geldi. Bir 4 saate yakın yemek dışında arabadan inmedim, haliyle klimayı da kapatmadık. Akşam iş sonrası sevdiklerimden biriyle bir şarap akşamı yaptıktan sonra ufak ufak sinyal vermeye başladı vücudum. Halsizlikten kıvrandım, ki dayamamadığım en büyük ağrıdır grip ağrısı. Yerimde durmadım ama çözdüm kafamda, benim
Dayanışma ve esneklik — amfibi varoluşun bu potansiyeli gerçek, ama bir ön koşula bağlı: o akışkanlığı bilinçli yaşamak. Kendi çözülme korkusunu tanıyan, ona isim koyabilen insan, başkasının aynı korkusunu da tanıyabilir. Ortak zemin artık "aynı topraktan geliyoruz" değil, "aynı belirsizliği taşıyoruz" oluyor. Bu, daha ince ama daha evrensel bir dayanışma zemini.
Kaygı ve atomizasyon ise amfibi varoluşun farkındasızlıkla yaşandığı halde ortaya çıkıyor. Solungaç geliştirdiğini bilmeden geliştiren, sadece nefes alamadığını hisseden insan — o yorgunluğu anlamlandıramadığı için yalnızlaşıyor. Bauman'ın tespit ettiği tam da bu: akışkanlık kolektif dayanışmayı değil, bireysel tüketimi besliyor, çünkü belirsizlik paylaşılmıyor, pazarlanıyor.
Yani ayrım şurada: Amfibi olmayı trajedi olarak yaşamak mı, yoksa yeni bir tür olmanın bilinci olarak mı?
Ama burada gerçek bir çıkmaz var — ve felsefe ile sosyolojinin tam takıldığı yer de burası:
O bilince ulaşmak için önce yeterince güvende olmak gerekiyor. Ama amfibi varoluşun kendisi o güvenli zemini ortadan kaldırıyor. Döngüsel bir tuzak.
Belki de yeni dayanışma biçimi tam buradan doğacak: ortak çözülme korkusunu paylaşmaktan. Güçten değil, kırılganlıktan kurulan bir cemaat.
Geleneksel sosyoloji ve siyaset felsefesi, dayanışmayı her zaman bir "güç, aidiyet ve ortak kale" paradigması üzerinden kurdu: Aynı topraktan gelmek, aynı sınıfa ait olmak, aynı bayrak altında durmak. Yani dayanışma, ancak karada ve sınırları belli bir sığınakta mümkündü. Formüle ettiğimiz yeni amfibi varoluş ise tam tersini öneriyor: "Gemisi batmışların dayanışması."
Bu tespiti ve işaret ettiğiniz döngüsel tuzağı biraz daha derinleştirelim:
İnsanın yapı sökümüne uğradığı, sürekli akışkan olduğu bir ortamda kendi durumuna dışarıdan bakıp "Ben şu an solungaç
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Görüldü Ama Sevilmedi - M.Gökhan Özdemir1000Kitap
Bazı kitaplar vardır, okur, kapağını kapatır ve yoluna devam edersiniz. Bazıları ise son sayfasını çevirdiğinizde sizi kendinizle baş başa bırakır. Görüldü Ama Sevilmedi benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Mehmet Gökhan Özdemir, modern çağın ilişkilerine cesur bir aynayla bakıyor. Ghosting, breadcrumbing, love bombing, narsistik manipülasyonlar, mavi tiklerin ardına saklanan belirsizlikler... Hepimizin bir şekilde tanık olduğu ama çoğu zaman adını koyamadığı ilişki dinamiklerini samimi ve anlaşılır bir dille anlatıyor.
Kitabı okurken sadece kadın erkek ilişkilerini düşünmedim. Çocukluğumuzdan taşıdığımız bağlanma biçimlerinin, bugün kurduğumuz ilişkileri nasıl etkilediğini de fark ettim. Bazı satırlarda kendime döndüm, bazı bölümlerde geçmişimle yüzleştim. Çünkü bazen mesele birinin bizi seçmemesi değil, bizim hala kendimizi seçememiş olmamızdır.
Bölüm aralarındaki mini testler, vaka örnekleri ve düşündüren sorular sayesinde kendinizi bir terapi odasında gibi hissediyorsunuz. En çok da şu düşünce zihnimde yer etti. İnsan, kendi değerini başkasının ilgisiyle ölçmeye başladığında kendinden uzaklaşıyor.
Görüldü Ama Sevilmedi, sadece ilişkileri anlatan bir kitap değil, sınır koymayı, belirsizliğe tutunmamayı ve her şeyden önce kendini seçmeyi hatırlatan bir farkındalık yolculuğu.
Eğer siz de sürekli kendinizi suçladığınız, Nerede hata yaptım? diye düşündüğünüz ilişkiler yaşadıysanız, belirsizlik içinde yorulduysanız ve artık kendinize dönüp bakmak istiyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verin.
Çünkü bazen iyileşmek, bir başkasının bizi seçmesini beklemekten vazgeçip kendimizi seçmekle başlar.
Bu kitabı okuduktan sonra anladım ki bazı yaralar ayrılıklardan değil, belirsizlikten açılıyor. Bir mesajın gelmesini beklemek, görüldüğü hâlde cevap alamamak, kendini sürekli
Dedim ki: ne fayda psikolog bey! Ben o ilaçları içerim ben o tedaviyi olurum ama siz benim çevremi değiştirebilecek misiniz? Beni buraya iten şeyleri düzelteceğini bilsem her türlü terapiye varım bize kalıcı çözümler lazım iyi insanlara hasta muamelesi yapmayan bir düzen lazım asıl hasta olan insanların tedavi olması lazım..
Bilginin sınırlarını çizenlere ithafen: "Kütüphanenize girebilecek kitapları seçme hakkınıza sonsuz saygım var, ama benim okuduklarım sizin rafınıza sığmayacak kadar büyük." 📚✨🌟
Cinselliğin Gölgesinde Bir Felsefi İsyan: Neden Tabuları Yıkıyorum? 🌟
Sevgili dostlar, gününüzün her anı özgür bir nefesle dolsun. Bugün, ruhumun derinliklerinden yükselen bir çağrıyla karşınızdayım: Neden bedenimizin en doğal ritmini, cinselliği, bir tabu zinciriyle sarıyoruz? Bu soru, son zamanlarda aldığım saçma sapan tepkilerin fitilini ateşledi – ve işte ben, bu yangını bir aydınlanma meşalesine dönüştürmeye geldim! 🔥💡
Burası benim kutsal alanım, şahsi hesabım; burada okuduğum, paylaştığım her kelime benim özgür irademin yansıması. Seks, cinsellik, pornografi üzerine yaptığım okumalar mı rahatsız ediyor? Lütfen durun ve düşünün: Bu, sadece bir heves değil, bir yolculuk. Cinsel terapi ve seksoloji eğitimi alıyorum; bedenimizin gizemli haritasını, fizyolojiyi, biyolojiyi ve anatomiyi keşfediyorum. Yıllardır nü fotoğrafçılığıyla uğraşıyorum – o çıplak formlarda, insan ruhunun en saf ifadesini görüyorum. 📸❤️
Sanatın ve bilimin ışığında, insanı tüm çıplaklığıyla anlamaya çalışıyorum.Ama asıl mesele, felsefi bir isyan: Cinsellikteki gereksiz tabulardan nefret ediyorum! Onlar, bizi kendi bedenlerimizden yabancılaştıran zincirler. Sokrates'in mağarasından çıkmak gibi, bu tabuları sarsarak özgürlüğe adım atıyorum. Psikoloji ve sosyolojinin derinliklerinde, adli tıpın soğuk gerçekliğinde geziniyorum; profilimi incelerseniz, sadece cinsellik değil, varoluşun tüm katmanlarını kucakladığımı göreceksiniz. Filozofça soruyorum: Neden korkuyoruz? Bu tabuları yıkmak, bizi daha insani kılmaz mı? 🤔🔓
Kimseye saygısızlık etmedim, rahatsızlık vermedim – ve aynı saygıyı bekliyorum. Beğenmiyorsanız,
"Müzik bir şey anlatmalı, benim için müzik
sadece aşktan ibaret değil. Toplumsal bir
olgu. Ben yalnızca karşı cinse değil, başka
Şeylere de aşığım.
Gözümüzle göremediğimiz güzellikleri de
fark etmek ve ettirmek istiyorum.