Reklam
Bana böyle sevebileceğimi söyleseler inanmazdım. Önceden tattığımdan bambaşka bir duygu. Benim için bütün dünya iki eşit parçaya ayrılmış durumda: Bir parça o ve tüm mutluluklar, umutlar ve aydınlık, diğer parça onun olmadığı her şey ve tüm hüzünler, karanlık…
Ne diye dövünüyorum, hayat, tüm hayat her türlü keyfiyle önümde açıkken neden bu dar, kapalı çerçevede çırpınıp duruyorum?…….
………Bırakalım ölüleri ölüler gömsün, hayattayken yaşamak ve mutlu olmak gerek.
Yaşıyorsan, yaşamana bak: Yarın öleceksin, benim bir saat önce ölmüş olabileceğim gibi. Ve insan yaşamı sonsuzlukla karşılaştırıldığında sadece bir an olduğuna göre onu da zehir etmeye değer mi?