Reklam
Hakikati arayan kişi kendisiyle ilgili psikolojik bir analize girmek zorundadır, buna ‘ahlaki açımlama’ diyor Nietzsche. Aslına bakarsan, en büyük filozofların bile yaptığı yanlışın, kendi motivasyonlarını bilmemekten kaynaklandığını söyleyecek kadar ileri gidiyor. Hakikatı bulmak isteyen insanın önce kendini tam anlamıyla tanıması gerektiğini iddia ediyor. Ve bunu yapmak için, o insanın geleneksel bakış açılarından, hatta yaşadığı çağdan ve ülkeden kendisini ayırması gerektiğini ve sonra da o mesafeden kendisine bakması gerektiğini söylüyor Nietzsche!
Ya Nietzsche’nin özgürlüğü! Onun yaşadığı gibi yaşamak nasıl bir şey olurdu? Ev yok bark yok, zorunluluk yok, ödenmesi gereken maaşlar, yetiştirmesi gereken çocuklar yok, programı yok, toplumda bir yeri, bir rolü yok. Böyle bir özgürlükte Breuer’e çekici gelen bir şeyler vardı. Neden Nietzsche’ de bu kadar çok, kendisinde ise bu kadar az vardı? Nietzsche’nin özgürlüğünü elde ettiği açıktı. “Ben neden yapamıyorum” diye homurdandı Breuer. Bu düşüncelerden başı dönmüş bir halde yatağında uzandı, ta ki sabah altıda saatin zili çalana dek.
Bir de Nietzsche’nin o sözleri söylemekte gösterdiği cesaret! Bir düşünün! Ümidin en büyük kötülük olduğunu söylemesi! Tanrı öldü demesi! Hakikat, onsuz yaşayamayacağımız bir yanlıştır demesi! Hakikatın düşmanı yalanlar değil, inançlardır demesi! Ölümün son iyiliği bir daha ölünemeyecek olmasıdır demesi! Doktorların insanların kendi ölümlerini ellerinden almaya hakları olmadığını söylemesi! Kötücül düşünceler! Bu fikirlerin her birinde de Nietzsche’ ye itiraz etmişti. Ama bunlar sahte itirazlardı; kalbinin ta derinlerinde biliyordu ki Nietzsche HAKLIYDI.
Reklam