Beray Göktepe
@beraygktepe
19 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanın en zor ama en gerekli yolculuğu kendine doğru olanı… Kendini sevmek kulağa basit geliyor ama aslında yüzleşmelerle dolu ve yorucu da bir süreç. Derya Kartal bunu yumuşak bir dille anlatmış, sanki yanında oturup sakin sakin konuşuyormuş gibi hissettirmiş.
Kitap, bende büyük bir farkındalık patlamasından ziyade küçük ama etkili dokunuşlar bıraktı. Okudukça “evet, ben de böyle hissediyorum” dediğim yerler oldu. Eksik bulduğum tarafı ise bazı noktaların biraz yüzeyde kalmasıydı; daha derine inmesini isterdim. Zira bizi başka türlüsü kesmiyor :)
Kısacası, kendinizle ilişkinizi gözden geçirmek istiyorsanız sakin ve oldukça yalın bir başlangıç kitabı olabilir.
Ayrıca bu kitap bana bir arkadaşımın hediyesi olmasıyla özel bir yere sahip. Bunu okursa eğer, ona yeniden çok teşekkür ediyorum <3
Sevgilerimle.
Reklam
Bu kitabı anlatmak benim için biraz zor. Çünkü ilk defa bir kitabı okurken “Aa ne güzel yazılmış.” demekten ziyade, “Bu satırları ben yazmış olabilir miyim?” hissiyle baş başa kaldım. Çıldırtıcıydı. Kendi günlüğümü falan mı okudum yoksa? Hala şüpheliyim :)
Bu kitap ilk bakışta bir ayrılığı anlatıyor gibi görünüyor ama bence tam olarak öyle değil. Daha çok bir şeyin içinden yavaş yavaş “çıkamamakla” ilgili. Hani bitiyor ama bitmiyor ya bazı şeyler… tam orası.
Bazı hikayeler vardır, bittiğini sanırsın ama içinde yaşamaya devam eder. Bu kitap işte o hissin dili olmuş gibi. Geçmişin tamamen geride kalmadığını, sadece biçim değiştirdiğini fark ediyorsunuz.
O yüzden bu bir inceleme değil aslında. Bir karşılaşma. Kendinle, geçmişinle, geride kaldığını sandığın ama hala içinde yaşayan şeylerle.
Ve belki de en çok şu cümle kaldı içimde:
Bazı hikayeler gerçekten senden daha uzun sürüyor, çoktan bitmiş olmalarına rağmen.
Sevgilerimle.
Bazı kitaplar bir hikaye anlatmaz. Bir yere varmaz. Hatta bazen ne anlattığını bile tam olarak söylemez. Ama yine de insanın içinde öyle yerlere dokunur ki…
Bu kitap aslında bir eksiklik duygusunun etrafında dolaşıyor gibi. Tam olarak tarif edilemeyen ama insanın hayatında zaman zaman hissettiği o boşluk vardır ya… Sanki bir şey olması gerekiyordu da olmadı gibi.
Kitabı okurken bazen tek bir kelimenin içinde kalıyorsunuz. Çünkü Aruoba uzun uzun anlatmıyor, bir şeyler öğretmeye çalışmıyor. Bazen bir cümle yazıyor ve geri çekiliyor. Devamını düşünmek size kalıyor. Her okuyuşta bambaşka şeyler anlamanızı sağlıyor.
Oruç Aruoba’nın hangi kitabını okursam okuyayım hep şunu hissediyorum: Sanki benim zihnimde dolaşan, kalbimle dolaşan ama tam olarak cümleye dökemediğim düşünceleri, duyguları yakalamış da benimle konuşuyor… İşte zaten onun en sevdiğim yanı bu.
Hiçbir zaman eskimeyen bir hazine onun kitapları. En azından benim için.
Sevgilerimle.
Kitabın henüz yarısındaydım ama vizyondaki film uyarlamasını da izledim.
Önce filmden bahsedeyim. Atmosferi ve oyunculukları gerçekten çok etkileyiciydi. Heathcliff ve Catherine’i canlandıran oyuncular gerçekten muhteşemlerdi. Filmi izlerken bozkırın rüzgarını ve hikayenin kasvetini dolu dolu hissediyorsunuz.
Kitaba döndüğümde ise şunları söyleyebilirim: Bu hikaye aslında romantik bir aşkı anlatmıyor. Heathcliff ve Catherine arasındaki bağ çoğu zaman “büyük aşk” diye düşündürüyor ama bana daha çok insanın kendini başka birinin içinde kaybetmesi gibi geldi. Bu hikayede sevgi, huzur veren bir duygu değil kesinlikle; insanı içten içe karartan ve sonunda hiçbir şeyi kalmayana kadar tüketen azılı bir hırs gibi.
Malesef bazen sevgiler insanı büyütmez. Sadece içindeki karanlığı besler ve kendisiyle beraber her şeyi de karanlığa gömer.
Bence kitabı da okuyun filmi de izleyin. Zira Margot Robbie insanı büyülüyor :)
Sevgilerimle.
Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar kitabı bana şunu çok net hatırlattı: Hayatın kalitesini aslında dış koşullar değil, iç dünyamız belirliyor. Ne kadar paramız olduğu, insanların bizim hakkımızda ne düşündüğü ya da sahip olduklarımız… Bunların hepsi geçici. Ama karakterimiz, zihinsel gücümüz ve kendi içimizle kurduğumuz ilişki kalıcı.
Schopenhauer’a göre en huzurlu insan; yalnız kalabilen, kendisiyle iyi geçinebilen ve kıyas yapma tuzağına düşmeyen insandır. Çünkü sürekli dış dünyaya odaklanan bir zihin asla tam anlamıyla tatmin olmaz.
Sade yaşamak, beklentileri dengelemek ve içsel dünyayı beslemek; uzun vadede mutluluğun en gerçekçi yolu. Kısacası, hayatın huzuru dışarıda değil, insanın kendi içinde inşa ettiği dengeyle ilgili.
Sevgilerimle.
Yaşam Bilgeliği Üzerine AforizmalarArthur Schopenhauer · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20259,3bin okunma
Reklam