berAY
@berays
İstanbul
1 Ocak
7 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
“Fiziksel acı değildi ama sonradan fiziksel bir sancıya da yol
açtı. Kalbim çelik bir mengeneye sıkışmış gibiydi. Kendimi tecrit
edilmiş gibi hissediyordum. Bütün bu aksiliklere tahammül etmek
zorunda kalmam büyük bir acıya neden oldu ama şimdi hatırasını
bile canlandıramıyorum. Hatırasının bile kalmamış olması bana
garip geliyor ama böyle. O günlerden anımsadığım tek şey umut
suzluk: Korkunç bir uçurumdan aşağı yuvarlanmak üzere olduğu
mu ve kendimi bundan alıkoyamadığımı hatırlıyorum. Şimdi kendimi kaybolmuş gibi hissediyorum. Uzun zamandır oturmadığım
bir yerde oturmaya yeniden alışıyorum. Yabancı: Kendimi yabancı
hissediyorum. Bir zamanki kaygıyı hissetmiyorum artık. Büyük
acımın, kaygımın beni ezdiğini hissediyordum. Bugün artık ‘öleceğimi umarım’ demem. Şaşkınım: Böylesine derinden değiştiğime
inanamıyorum. Buna ihtimal vermezdim: Normal hayat ritmine
tekrar dönmekten doğan korkuyu hissediyorum.”
Sayfa 48
Reklam
Kaygı bakımından daha iyiyim. Dün gevşedim. Ufukta bazı projeler belirmeye başladı. Kendimi arada kalmış gibi hissediyorum. Kaygım olmayınca, kendimi gayriihtiyari daha yalnız hissediyorum. Onu özlüyorum ama aslında yokluğunu hissetmemem gerekir.
Sayfa 48
Dün sabah ölüyordum: Dün akşamdan beri kendimi daha iyi hissediyorum. Zaman: Zaman sanki neredeyse duruyor; sanki neredeyse ebedi oluyor. Hissettiğim tek şey kendi acım. Evim ve okulum da benim için birer kaygı nedeni. Dün de bana aynı şekilde dehşet verdi: Aynı şey. Öldüğümü hissediyordum. Kendimi trajedi ortamında hissediyorum. Bu kaygı çıkışlarını gerçekten de yaşıyorum. Neredeyse akıntıya kapılmış gibi hissediyorum kendimi. Her şeyden boşalmış gibi hissediyorum. Canım yaşamak istemiyor çünkü yaşamak demek ölmek demek. Korunmayı, çocuk
olmayı, çocukluğuma geri dönmeyi: ihtimam görmeyi, bakılmayı çok istiyorum. Gerçekler korkunç. Bu acı bana zulmediyor. Artık
öldüğümü hemen, uyanır uyanmaz hissetmiyorum, durumları düşündüğümde hissediyorum. Hapisteyim: Şimdi buradan çıkıyor ve
tekrar hapse giriyorum.
Sayfa 47
“Geçtiğimiz günlerde kendimi iyi hissettim. Bu sabah uyanmak öyle ağır gelmedi: Ardından da kaygıdan ziyade, hüzün hissettim. Sağlığım konusunda da bir nevi tevekkül hissine girdim. Kendimi boş, çok boş hissediyorum. Kendimi hâlâ kendim olarak hissetmiyorum. Kişi ve durumların elinde gibi hissediyorum, insan kendini kırık iki bacak üzerinde yürümeye mecbur gibi hissediyor. Kendimi paramparça hissediyorum. İnsan bu durumdayken korkunç bir acı hissediyor. Hiç ulaşılamayan bir şeyi aramak gibi bir şey bu. Sık sık kendi kendime bir beden bütün bunları nasıl kaldırabilir diye soruyorum. Bütün bunların onu tüketmemesi mümkün mü? Bütün bu işkenceye rağmen bedenim dayanıyor. Bu bana esrarengiz geliyor. Organik bakımdan hiçbir etkisi yok mu? Kendimi çok
sıkıcı hissediyorum. Bazı anlar bu yükten kurtulduğumu hissediyorum. Bu sabah, zor bir sabah oldu. İnsan kendini bir anda yere
çakılmış hissediyor. Nasıl olur da bu hale gelinir? Aniden yıkılıvermek. Kendimi gerçekten de ölmüş gibi hissediyorum. İçimde hiçbir şeyin olmadığını hissediyorum. Hiçbir isteğimin kalmadığını görüyorum. Biraz daha bilinçliyim, dolayısıyla da üzerimdeki yükü daha çok hissediyorum. Uçurumdayım.”
Sayfa 46
“Katlanılmaz olduğumu biliyorum. Bu şekilde devam edemem. Sabahlarım dehşet içinde geçiyor. Çalışmak zorunda olan bir hastayım. Gerçekten de endişeliyim. Sanki kronik bir duruma girdim: Hani sanki bu benim içime girdi. Aklım öylesine karışık ve ben öylesine umutsuzum ki. Ruh halim değişmiyor. Kendimi, uçurumdan aşağı yuvarlanır gibi hissediyorum. Bu tatil günlerinde ilerleme kaydetmeliydim: Gerilememeliydim. Dün, tekrar işe başlamak zorunda olmam bana dehşet veriyordu. Böyle bir acı çekilebilir mi?
Bu size insanca geliyor mu? Hayatım bu benim. Bu halin dışında olan kişi, bu halden çıkmanın imkânsızlığını anlayamaz. Ölmeyeceğimi umarım.”
“Utanç hissediyorum. Dün sabah kendimi küçümsüyordum. Bu gibi anlarda kendimi kontrol edemiyorum. Bu acıya daha ne kadar katlanabileceğim? Sonsuza dek süren depresyonlar var, benimki de bunlardan biri. Bu acının içine öylesine batmış durumdayım ki, mideme oturmuş bu yükün kalkması bana imkânsız geliyor.
Size inanmıyorum neredeyse; iyileşeceğimi duymak bana neredeyse olanaksız geliyor. En beter umutsuzluktan bir ölçüde huzura varmak. Beni bir tek iyileşmek ilgilendiriyor. Bu, fiziksel ağrıdan da şiddetli bir şey. Böyleyken kendimi diğerlerinden ayrı: uzaydan gelmiş gibi hissediyorum.”
“Kendimi herkesten bu kadar uzak hissediyor oluşum beni derinden kaygılandırıyor; ama söylediklerinizden hoşnudum. Sorumluluk karşısında boğulduğumu hissediyor olsam da, belki de,
yarınlar o kadar da uzak değildir.”
Sayfa 46
Reklam