eğer insanlar sürekli geçmişteki acıları canlandırmak uğruna bu denli çaba harcayacaklarına, hallerinden memnun olsalar, kayıtsız bir şimdiye katlansalardı, çektikleri acı daha az olurdu.
yanıncaya kadar ışığın çevresini dört dönen kelebeğin ölümü, yerin dibindeki karanlık bir delikte var olmaya çalışan köstebeğin hayatından daha çok hak eder takdiri.
üzgün ruhlar yalnızlığın bağrında huzur bulurlar. bir mağarada iyileşmeyi veya ölmeyi bekleyen yaralı bir geyik gibi onlar da insanlardan nefret ederler.