Güzel bir gün oluyor, diyorum içimden. Evet, evet. Gerçekten çok güzel bir gün oluyor. Kuşlar ötüyor, güneş pırıl pırıl. Adeta etrafa neşe saçıyor. Sonra bir şey oluyor. Ya da bir şey diyor o patavatsız insan. Engellemeye çalışıyorum. Yapamıyorum. Sonra bahar mevsimi günüme kara bulutlar çöküyor. Bir anda hava kararıyor, kuşlar aniden göç etmeye karar veriyor. Sağanak yağmur başlıyor. Üzülüyorum dahası kırılıyorum. Yalnızca bakakalıyorum. Bir sözcük çıkartmaya çalışıyorum sanki mühürlenmiş ağzımdan. Olmuyor, yapamıyorum. Susuyorum. Karanlığın içine doğru kapılıyorum. İşte o zaman anlıyorum. Bir kelam etsem keşke anlasa karşımdaki. Anlamaz ki… Ne gerek var. Susuyorum.
İşte kitabı okurken bu hissettiklerimi dünyanın herhangi bir yerinde birinin daha hissettiğine tanık oldum. Cevap vermemek de bir cevaptır, diyor Mösyö İbrahim. Sanırım biraz bunun hakkında düşünecek ve hep gülümseyeceğim.
Çünkü gülmek zengin insanların şeyi değildir Momo:)