Sınırlar ve sorumluluk bilinci olan kişiler, zamanlarıyla ve paralarıyla ilgili konularda planlama yaparken ayaklarını yorganlarına göre uzatırlar.
Reklam
Kaliforniya'da bir çocuk parkında üç buçuk yaşlarındaki kızının yaptığı bir şeyden çok etkilenen annenin kızını öpmek için ondan izin isteyişini hatırlıyorum. Annenin kızının önünde diz çöküşüne ve ona, "Kızım seni kucaklamak, öpmek istiyorum, izin verir misin?" diye soruşuna çok hayret etmiştim. Bireyselliğin ağır bastığı bir toplumda bu davranış doğal olabilirdi. Oysa, benim içinde yetiştiğim toplumda biz istediğimiz anda, çocuğu hiç sormadan kucaklar ve bazen çocuğun isteğinin tersine, onun karşı koymasına rağmen, onu şapır şupur öperdik. Bunun doğal sonucu olarak bu iki kültürde yetişen kişiler, bedenleriyle ilgili farklı sınırlara ve sorumluluk bilincine sahip olarak yetişeceklerdir.
Çocukluğunda, 'Sen yoksun, umursanmaya değmezsin,' mesajını ailede bolca alan çocuk, okulda, sokakta, toplumda, trafikte de bu mesajları ala ala, gerçekten kendinin umursanmayacak bir kişi olduğuna inanmaya başlar. 'Umursanmaya değmezsin,' mesajıyla büyüyen böyle bir kişi, bürokraside veya meslek yaşamında mevki sahibi olunca, umursanmak için, "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" deme ihtiyacını duyar. Altındaki koca kamyonla, sollamanın yasak olduğu yolda araçları sollayan şoförün yüzündeki ifadeden de şu anlaşılır: "Kamyonum arabanı ezeceği için beni umursamalısın." Eline fırsat geçince umursanmamışlığın acısını çıkarmak, insanlar için doğal bir davranıştır.
Ait olmanın ağır bastığı toplumlarda birey devlet için vardır;
devlet bireyin hak ve hukukunu gözetmez; teba zihniyetiyle milletini yönetir.
Herkesin gözünde var olduğu halde,
kendi gözünde yeteri kadar var olamayan insan, stresli ve mutsuzdur.
Reklam