Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu’nu okurken aslında bir aşk hikayesi değil, bir kimlik inşasının çöküşünü okuduğumu fark ettim.
Zweig burada bir kadının çocukluk hayranlığından başlayıp yetişkinlikte
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Süt ve Bal benim için bir şiir kitabından çok bir yüzleşmeydi. bazı satırları okurken durmak zorunda kaldım çünkü altını çizmek değil, içime gömmek istedim. rupi kaur aşkı sadece romantik bir duygu olarak değil, bazen bağımlılık bazen kırılganlık bazen de güç olarak ele alıyor. kitabın ilk bölümleri acı ve travma üzerineyken son bölümlerde iyileşme ve kendini yeniden kurma var. sanki biri sana önce yarayı gösteriyor sonra pansuman yapmayı öğretiyor.
ama o pansuman sahte bir umut değil, iyileşme. burada çiçekli, pastel bir süreç değil; daha çok kabuğu kanaya kanaya tutturmak gibi. bazı şiirler o kadar kısa ki bitince boşlukta kalıyorsun, ama o boşluk aslında tam da anlatmak istediği şey. suskunluk, yarım kalmış cümleler, söylenememiş itiraflar…
ve belki de kitabın en güçlü tarafı tam olarak burada başlıyor. çünkü rupi kaur cevap vermiyor, çözüm dağıtmıyor, sadece o yarım kalmış duygunun içinde kalmana izin veriyor.
şiirler ilerledikçe fark ettim ki mesele sadece birine duyulan aşk ya da bir ayrılık değil; insanın kendi değerini ne zaman unuttuğu ve ne zaman geri kazandığı. kitabı kapattığımda büyük bir aydınlanma yaşamadım ama içimde tuhaf bir netlik vardı. bazı şeylerin adını koyabilmek bile iyileşmenin ilk adımıymış gibi.
ve bazen insanın kendini seçmesi, bütün hikayeyi değiştiriyor.
Öğrenci kız aslında olay örgüsüyle değil ruh haliyle çalışan bir kitap.
çünkü kitap bir “hikaye” anlatmıyor, bir bilinç anlatıyor. genç bir kızın bir gününü okuyoruz ama o günün içinde koskoca bir
normal people bence aşk romanı değil bir iletişimsizlik otopsisi
iki insan birbirini deli gibi istiyor ama kendi travmalarını daha çok seviyor
marianne sevgiyi hak etmediğine inanıyor connell ise
insanlığını yitirmek aslında maskeleri bırakmak mı yoksa tamamen boşluğa düşmek mi emin olamadım. okurken kendimden parçalar gördüm, insan olmak gerçekten bu kadar zor mu diye düşündürdü. osamu dazai bu kitapta romantize edilmiş melankoli satmıyor
direkt ruhsal çöküşü masaya çarpıyor insan gibi davranmayı öğrenmeye çalışan birinin iç çığlığı.
yozo insanlığını yitirmedi
başından beri kendini ait hissetmedi
toplumun beklediği rolü oynaya oynaya içi çürüdü bu kitap bana maskelerin ne kadar yorucu olduğunu hatırlattı.
okurken sürekli şunu düşündüm
insan kötü doğmaz
ama anlaşılmadıkça içine kapanır ve sonunda kendi karanlığında kaybolur.
onu savunmuyorum ama yalnızlığını hissettim,
ve en korkutucu kısım
yozo'nun yalnızlığı bana hiç yabancı gelmedi.
