Başından sonuna kadar içinize sinmeyen, böceğe dönüşme metaforu dışında aile üyelerinin bu duruma verdikleri tepki olarak da gerçeklik algınızla bağdaşmayan durumların yaşandığı bir Kafka öyküsü.
Ütopik bir durumun bile gündelik telaşların önüne geçemeyeceğini ve bu durum ortadan kalktığında da kolayca unutulabileceğini çok güzel vurgulamış yazar.
Gregor'un ölümünden hemen sonra ailenin kalan üyelerinin birlikte tramvayda seyahat ederken anne ve babanın kızları Grete hakkındaki düşüncelerini anlatan kitabın aşağıdaki son cümleleri:
"Daha da sessizleşerek, neredeyse farkında olmadan bakışlarıyla konuşarak, kızları için iyi bir eş bulmanın zamanının geldiğini düşündüler. Ve son durağa gelince herkesten önce Grete ayağa kalkıp körpe bedeniyle gerindiğinde, yeni düşlerinin ve güzel planlarının gerçekleşeceğinden emindiler."