Fatma
@berlifitzing
“So many books, so little time.”
null
17 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Parmak uçlarına basa basa çekilip gidiyordu gece. Sanki yorgunluk çıkarmıştı, kanaatkardı, bu kadarı yeterdi ona. Uzak, hafif sesler duyuluyordu. Bir göçmen kuş, rüya görüyordu belki, belki bitkiler büyüyordu. Solgun yıldızlar, bulut kümesi gerisinde kayboluyorlardı. Yüzümde sabahın yumuşak soluğunu hissediyordum ve horoz sesleri yükseldi uzaktan.
“Bir zamanlar insanlar kendilerini özgür kılacağı umuduyla düşüncelerini makineler üzerine çevirmişlerdi. Ama bu yalnızca makineleri olan başka insanların onları köleleştirmesine fırsat verdi.”
“Hayat, soğuk kayıtsız, herkesin maskelerini çeker alır zamanla; maskeleri de hani çoktur herkesin. Fakat bazıları hep aynı maskeyi kullanırlar, ister istemez kirlenir, yıpranır bu maske. Tutumlu kimselerdir bunlar. Bir kısmı evlatlarına saklarlar maskelerini; bir kısmı da vardır ki boyuna maske değiştirirler, ama yaşlandıklarında görürler ki bir sonuncu maske kalmış ellerinde, ve bu da pek çabuk eskir, o zaman maskenin gerisinden gerçek yüzleri çıkar ortaya.”
“Ter kokan, nemli yatağımda göz kapaklarım ağırlaşıp da kendimi yokluğa ve ebedî geceye bırakırken bütün kayıp anılarım, unutulmuş korkularım yeniden canlanıyorlardı. Yastığımdaki tüylerin hançer yüzlerine dönüşeceği, ceketimdeki düğmelerin alabildiğine büyüyüp birer değirmen taşı gibi olacağı ve ekmeğin yere düşerse cam gibi kırılacağı korkusu, uyursam lambadaki yağın yere akacağı ve kenti tutuşturacağı korkusu; kasap dükkânı önündeki köpeğin ayaklarının at tırnakları gibi sesler çıkaracağı endişesi, ya ihtiyar hurdacı, yaygısı önünde gülmeye başlar da bitip tükenmek bilmezse gülüşleri ürküntüsü; avlumuzdaki havuzun kenarlarında solucanlar Hind yılanları olursa korkusu; karyolam bir mezar taşına dönüşür de altına beni gömerse korkusu; ve o dehşet: Sesim kısılırsa nasıl bağıracağım, ya kimse yardıma koşmazsa...”