"Çocuk bunaltısının kaynağı üzerindeki bilgilerimi üç yaşındaki bir oğlana borçluyum. Çocuk bir gün ışıksız bir odada bulunuyordu, şöyle bağırdığını duydum: Teyze, bana bir şey söyle, korkuyorum, çünkü çok karanlık! Teyzesi ona şu karşılığı verdi: Bu neye yarar, beni göremeyeceksin ki! Çocuk, zararı yok, diye karşılık verdi, birisi konuşurken aydınlık oluyor. Demek ki çocuk karanlıktan korkmuyordu. Sevilen bir kimsenin yokluğundan bunalmıştı."