Xwe nasbike!
Puan vermedi
Dema ku min cara yekem pirtûk wergirt, min guman kir ku ez ê di şerê azadiyê de rastî lehengekî birûmet lê bêrûtbe bêm. Lê gava min xwendina xwe qedand, guhertina civaka me, têkçûna nifşê xwe û têkoşîna ji bo jiyanê min hîs kir.
Roman bi taybetî li ser koçberîya navxweyî, windabûna nasnameyê û veguherîna têkiliyên malbatî dirawestê; di heman demê de jî trajedîya mirovî, têkçûna ruhanî û şertên ku mirovan di nav pergela ke tund de diguherîne vedikole.
Ev berhem li ser rêwîtiya Besri û malbata wî ye, ku piştî heft salan vedigerin gundê xwe yê li herêma Sêrtê/ Dihê- Erûh, ji bo cejnê û dîtina xizmên xwe. Di rê de, ew derbasî deverên dîrokî dibin: Cîhê şerê Emerê Filitê Qito (Dengbêj Aydın), deşta Reşkotan û Elikan, Cemîlê Çeto, Newala Qesaban.
Besri bi kurmetê xwe Zeyd re behsa paşeroj, zilmên berê û guhertinên li herêmê dike. Gava digihîjin gund, ew bi xizmên xwe re dicivin, cejnê pîroz dikin, li deverên kevn digerin û bîranînên zaroktiya xwe vedibêjin. Di nav çîrokê de, cihê gundê kevnar, guhertinên jiyanê, têkiliyên mirovan û hestên bîranînê û xwestina vegerê li kokê cihê sereke digirin.
Ji bo Besri cihên ku lê mezin bûye, gund û malbat girîng e. Ew dixwaze zarokên wî jî vî cihî bibînin û fêm bikin ku ji ku derê tên.
Berhem nîşan dide ku çawa gund û jiyana mirovan bi demê re hatiye guherandin. Berê mirov bi ker a diçûn, niha bi ereba; berê gund tijî zarok bû, niha pîr zêde ne û ciwan diçin bajaran. Gelek caran behsa demên berê tê kirin, ev yek hestên hesret û hezkirina ji bo rojên borî diafirîne.
Dema çûbun bajar; nabeyna Besrî û malbata wî ne baş e. Li hemberî bavê xwe û diya xwe hestê ne baş hîs dike.
Aliyên herî xurt ê romanê zimanê wî ye; bi zimanekî zelal, hêsan, germ, rast li carinan tûj; zimanekî sade lê herîkbar hatiye nivîsandin. Gotûbêjên
Kêmber, portreya takesên têkçûyî ên bindestên bêndestane. Ji ber wê ye hertişt kêm û kêmbere. Pevşabûna qedexe ewqas mezin buye ji hezkirinê kêm wisa rasterast tê jiyîn an jî qet nayê jiyîn. Bê watebuna qedexê ne kêmî wê jiyîna bê hoste . Ev yek ne azadiyê ji takekesan re tine ne jî dibe pêliyek bo doza azadiye. Kesayet pêşnekeve, azad nebe dozê çawa pêşkeve.Kêmasiya hêstan ji xwe diyare. Nivîskar bi têkiliya Selim û Aysel ê jî tîne ziman.
Niviskar tespîtên xwe hurehur di her gav û kêliyê de vedibêje; Tiştên mezin, piçûk, giran,sivik, ji rêxistinêre , civak û takekesre hwd. ev yek jî buye sedema tu tiştekiyekê. Rê nediyare, rêbaz nediyare hema ser berjêr diçe.Roman xwe jî bin vê bindestiyê nefilitiye. Pîvanên exlaqî bigirê heya ên civakî hemî li pîvanên serdestane.Bi çend hevokên zimanê serdestan ku nehatiye wergerandin serdestiya serdestan xwe bicî kiriye . Nava ewqas navan de bijareya nivîskar a navê Selîm jî yek jî mînaka ne xweseriyêye. Helbet dema ev nav hate pêşiya xwîner berhema Oguz Atay'ê Tirk Tutunamayanlar hate bira wan. Silav dayinên vî rengî ji rêbazên postmodernixmêne û vê romanê jî hatiye lê çima Tirk. Gelo wêjeya dinyayê ne di xizmeta niviskar de bû.
Roman du beşan pêk tê. Di serî de em hemî keseyata bi kêmasî û têkçûyîna wan livo livo nasdikin. Kesayet hemî ên di nava civakê dene , erê pevşabûn bi awayekê biwate û bi tund hatiye qedexekirin lê, gelo ji bo civakeke bi exlaq û azad tenê ewe asteng? Kêmasiyî û pêdiviyê dîtir tunene? Ev nerîn û şîrove ji xwe di rojeva civakêdene. Dema kesekî navsale û mixalifê azadiya civakê cîwanekî dibîne, kêm zêde heman tişta dibêje " Hin nikare xwedî doxîna xwe derê divê ezê civakê azad bikim" Ev mixalifê di nava civakê de her derê hene û her firsendê de jî dibêjin. Ket mineta xwe kesî jî
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Jin û Zanîn
Puan vermedi
Mamoste Çakar, di romana xwe “Bazirganê Xeyalan” de di çarçoveya drama malbatî de ku klasîkên Rûsî yên sedsala 19an tîne bîra mirov, neynikekê dide civaka Kurd a sedsala 21an. Berhem kevneşopiya analîza civakî bi rêya êş û tengahiyên bêdawî yên malbatekê didomîne. Di vî warî de, ew nêzîkî "analîza civakî bi rêya malbatê" dibe ku pir caran di klasîkên Rûsî de tê dîtin. Zimanê romanê sade, herikbar û xwedî hêzek vegotinê ya zelal e; ev yek tevî mijarên giran ên nivîsê jî xwendinê rehet dihêle.
Karakterê Zekeriya yek ji kesayetiyên herî berbiçav e ku di navenda romanê de cih digire. Dema ku hûn wî dixwînin, bê guman hûn Oblomovê Goncharov tînin bîra xwe. Lê li vir şikestinek girîng a dîrokî û civakî heye. Di navbera karakterê tiral, xeyalperest û bêçalak ê arîstokrasiya Rûsî ya sedsala 19an û Zekeriya, giyanekî windabûyî ku li Kurdistana sedsala 21an de dijî, hem berdewamî û hem jî veguherîn heye. Her du karakter xuya dikin ku rewşek "bêçalakiyê" temsîl dikin ku di civakên wan de belav e; lêbelê, yek ji wan berhema arîstokrasiyek kêmbûyî ye, lê yê din takekeseke serdema nûjen e.
Sembolek din a bihêz ku di romanê de derdikeve pêş, têkiliya Zekeriya bi xencera ku ji bavê xwe mîras girtiye re ye. Bi taybetî di beşa dawîn de, kiryara Meryemê ya daxistina xencerê ji dîwêr û daliqandina dîplomeyan li şûna wê bi awayekî sembolîk balkêş e. Ev dîmen dikare wekî referansek ji bo çîroka Celadet Alî Bedirxan "Gazinda Xencera min" were şîrove kirin. Li şûna xencerê, ku bi kevneşopî sembola hêz, rûmet, an têkoşînê ye; bi zanîn û perwerdeyê, ramana ku "ev êdî serdema agahdariyê ye" pêşniyar dike. Bi vî rengî, roman sembolên ku ji rabirdûyê mîras girtine diguherîne, û îşaretek nû ya civakî nîşan dide.
Aliyek din a balkêş a berhemê temsîlkirina zayendê ye. Karakterên mêr ên di malbatê de
seri bitti ama içimde yaşamaya devam edecek :)
Selamlar, bugün size göz bebeğim, yuvam, her şeyim olan o serinin son kitabının incelemesiyle geldim.. o kadar duygulu ve gururlu bi anne gibi hissediyorum ki şu an.. ne desem az kalır sanki. Kitapla bir türlü vedalaşamadım, o son sayfalara gelmemek için çok direttim, araya bir sürü kitap koyup okudum ama maalesef sürecin sonuna geldik. Nil’de kendimi buldum ben, her anlamda. Kitap, evren, karakterlerin arasındaki ilişki de yuvamda gibi hissettirdi. Nil de Pamir de aramızda dolaşıyormuş, gerçekte varlarmış gibi hissettim hep. Bu kitaba layık bir inceleme yazamayacağım diye de korkuyorum ama umarım seversinn ve okuman için fikir sahibi edebilirim seni :)
Açıkçası yıllar sonra çıkması nedeniyle kitaba başlarken aklımda soru işaretleri vardı, besa değişti, büyüdü, aradan o kadar zaman geçti.. ilk iki kitapta aldığım hissiyatı alamayacağım diye çok korkmuştum ama şükür ki öyle olmadı. Yıllar besa’nın kalemini değiştirmemiş, aynı evren, aynı hissiyat ama yaşanmışlıklar fazla. İkinci kitap ile bunun arasında on yıl var kitap evreninde, bu kadarına gerek var mıydı bilemedim, daha kısa olsa da olurdu sanki ama rahatsız etmedi asla. İlk seksen sayfa boyunca karakterler biraz huysuz, çirkef ve değişmiş gibi gelmişti, başta bunu sevmedim ama on yıl önce hayatınızda olan insanları yıllar sonra görseniz muhtemelen sizin de tepkiniz aynı olur .p yani hemen can ciğer olamaz kimse, empati yapınca dedim haklılar böyle davranmakta.
Pamir’in ağzından okuduğumuz bazı bölümler vardı, küçük bir çocukken bile Nil hakkında neler düşündüğünü güzelce okuduk ve ben bunu çok sevdimm, içim sıcacık oldu resmen okurken. Nil’in yaşadığı bazı olaylar çok tekrara düşmüş gibiydi, yani sürekli hafızasını kaybetmesinden bahsediyorum. Yıllar boyunca bunu yaşamış ve çok çıkmazda hissettirdi.
Pamir’in her
Sultan Süleyman dönemi İstanbul... Kurtadamlar, cadılar, efsunlu kolyeler, zombiler, gulyabaniler, vampirler... Yeniçeriler, bıçkınlar, kabadayılar, Besa kanunu, kesilen raconlar... Mehmet Berk Yaltırık bizi yine bambaşka bir dünyaya, bambaşka bir zamana götürüyor. Özlemişim... =)
Puan vermedi
Kitabı dün gece bitirdim. Ben zaten Beyza Aksoy un yazılım dilini ve kitaplarını hep sevmişimdir. Bu kitabı da keza çok sevdim. Aşk acısı, ihanet, aile, intikam, kin ve nefret… hepsi aşırı iyi işlenmişti. Besa boys takımına yeni eklenen üyem, Gazel… çok ama çok sevdim. Sadece Talya ve Gazel in ikili ilişkisini yeterince okuduğumuzu düşünmüyorum. Bence yarım kaldılar, daha fazla okumak isterdim ikisini. Hazar karakterini Siyam da çok sevmiştim ama bu kitapta pek sevdiğim söylenemez. Ama nefret ettiğim bir karakter de değil kendisi. Kitabın sonunu da tahmin etmiştim ben. Artık Beyza Aksoy un olay akışlarını çözüyorum ;) Beyza’nın karakterlerinde kendime en çok benzettiğim kişi Alena Dorandı ama Talya onunla kapışır bu konuda… Ve her Beyza Aksoy kitabında yaşadığım gibi, kitabın sonu beni asla tatmin etmedi. Ama kitapları her zaman bana anlamadığım bir şekilde ilaç gibi geliyor…
Ha bu arada ilk defa Beyza’nın bir kitabında ki paragrafları okurken cümleleri anlamak için 2 kez falan okudum. Sebebini bilmiyorum ama kelimeler arasında gözüm sürekli virgül aradı.
