Belki de insan yalnız refahı sevmiyordur. Refah kadar acılardan da hoşlanıyordur. İnsanoğlu için acıların refah derecesinde yararlı olması da mümkündür. Şurası kesindir ki: Biz acıyı bazen tutkuya varan bir sevgiyle severiz.
Duvarı yıkmaya gücüm yetmiyorsa, ille de yıkacağım diye yırtınmam elbette. Ama önümde yıkmaya gücümün yetmediği bir taş duvar bulunmasına da razı olamam.