Eğer tüm olanlardan sonra dahi mutluluktan ölünebiliyorsa, öyle öleceğim. Ve eğer ölümün eşiğindeki biri mutluluğa tutunup hayatta kalabiliyorsa, ben de kalacağım.
Benim ilk şiir kitabım oldu lavinia. Açıkcası büyük bir kitap havuzum yok. Ama her seferinde yepyeni denizler yepyeni ufuklar keşfetmek ve daha geride nicelerinin beni beklediğini bilmek bana büyük bir heyecan veriyor.
Şiir okumak düz yazı gibi değil. Aynı satırları, aynı kelimeleri, aynı dizeleri tekrar tekrar okuyorsun. Her seferinde biraz daha sesli okuyarak. Her seferinde biraz daha zevk alarak. Her seferinde biraz daha hissederek.
Laviniayı okuduğumda fark ettim ki şiir başka bir şey... Bir meltem gibi esen, sarıp sarmalayan, serinleten bir şey...
Franz Kafka genelde, gerçekliğin değişemeyeceğine, değişse de daha farklı olamayacağına inandığı için, siyasal gerçekler karşısında direniş göstermemiştir.