Bulunduğum yeri yadırgamamayı öğrendim.
Düşen düştüğü yere,
Giden gittiği yere,
Kalan da kaldığı yere alışıyor...
“Nur içinde yatsın o kırılan heves...”
Sinirden gülüyorum albayım. Çünkü sinirlerim artık gülmek için kafamın neşelenmesini beklemiyor. Bu karamsar beyinden bir kahkaha çıkmayacağı için, artık ben gülmüyorum, sinirlerim gülüyor.
