Louisa May Alcott, Küçük Kadınlar (Little Women) adlı bu dünyaca ünlü klasik ve otobiyografik romanında, Amerikan İç Savaşı döneminde babaları cephede olan March ailesinin dört farklı karaktere sahip kız kardeşinin –Meg, Jo, Beth ve Amy– çocukluktan yetişkinliğe geçiş süreçlerini ve hayata tutunma mücadelelerini konu alır. Yazar; yoksulluk ve zorluklara rağmen birbirlerine ve ailelerine derin bir sevgiyle bağlı olan kızların aşklarını, hayallerini, kayıplarını ve dönemin toplumsal normları arasında kendi kimliklerini bulma çabalarını anlatırken; kadın bağımsızlığını, fedakarlığı, aile bağlarını ve büyümenin getirdiği sorumlulukları, sıcak, samimi, ders verici ve nesilleri aşan umut dolu bir dille işler.
Devam kitabı = devam eden huzur. (Şüpheli)
Bol bol spoiler içerir, iyi okumalarr.
Kitap zaten ilk kitap gibi (
Küçük Kadınlar) çok güzel olduğu için sadece sevmediğim kısımlardan bahsedeceğim.
Öncelikle Meg&John çiftinden bahsetmek istiyorum. Dinamiklerini sevdim gibi gibi. Of, çok birşey söyleyemeyeceğim bu çiftle ilgili.
Şimdi gelelim Jo&Laurie çiftimize(?). Laurie Jo'ya bodoslama evlenme teklifi etti. Jo bu dishonourableı haklı olarak reddetti. Sonra Laurie gitti. Amy ile evlendi. Geri geldi ve o sırada Jo'ya mektuplar yazmaya devam etti. Geri geldiklerinde Jo mutlu mesut karşıladı onları yalnızlıktan kafayı yememiş gibi. Tamam, şimdiye kadar çok sakindim. Biraz hareket. SEN BU KIZA EVLENME TEKLİFİ ETTİKTEN SONRA, AŞK ACISINDAN GEBERDİKTEN SONRA KIZ KARDEŞİYLE EVLENEMEZSİN BTW. AYRICA SİZİN EVLENDİĞİNİZ ZAMAN CANIM BETH BİRTANEM DAHA YENİ ÖLMÜŞTÜ TAMAM MI, "CONOM BOTHOMOZ HOP KOLBOMOZDOYDO." TABİ CANIM KÜLAHIMA ANLAT. AMY DÜNDEN RAZI ZATEN, FIRSAT BULAYIM DA EVLENEYİM. "PIRI IÇIN IVLINICIM." PARA PARA DOYMADIN PARAYA. Şimdi bu söylediklerim KESİNLİKLE ne yazara ki yazarı çok severim ne de kitaba yönelikti tamamen karakter odaklı nefretimdir. Bir çoğu (Amy'nin evlenme merakı vs.) uydurmasyon şeyler olabilir döçdpxm. Çok doluyum karakterlere karşı.
Ama kitap ÇOK güzeldii.
Teşekkürler efenim.
Küçük Kadınlar) çok güzel olduğu için sadece sevmediğim kısımlardan bahsedeceğim.
Öncelikle Meg&John çiftinden bahsetmek istiyorum. Dinamiklerini sevdim gibi gibi. Of, çok birşey söyleyemeyeceğim bu çiftle ilgili.
Şimdi gelelim Jo&Laurie çiftimize(?). Laurie Jo'ya bodoslama evlenme teklifi etti. Jo bu dishonourableı haklı olarak reddetti. Sonra Laurie gitti. Amy ile evlendi. Geri geldi ve o sırada Jo'ya mektuplar yazmaya devam etti. Geri geldiklerinde Jo mutlu mesut karşıladı onları yalnızlıktan kafayı yememiş gibi. Tamam, şimdiye kadar çok sakindim. Biraz hareket. SEN BU KIZA EVLENME TEKLİFİ ETTİKTEN SONRA, AŞK ACISINDAN GEBERDİKTEN SONRA KIZ KARDEŞİYLE EVLENEMEZSİN BTW. AYRICA SİZİN EVLENDİĞİNİZ ZAMAN CANIM BETH BİRTANEM DAHA YENİ ÖLMÜŞTÜ TAMAM MI, "CONOM BOTHOMOZ HOP KOLBOMOZDOYDO." TABİ CANIM KÜLAHIMA ANLAT. AMY DÜNDEN RAZI ZATEN, FIRSAT BULAYIM DA EVLENEYİM. "PIRI IÇIN IVLINICIM." PARA PARA DOYMADIN PARAYA. Şimdi bu söylediklerim KESİNLİKLE ne yazara ki yazarı çok severim ne de kitaba yönelikti tamamen karakter odaklı nefretimdir. Bir çoğu (Amy'nin evlenme merakı vs.) uydurmasyon şeyler olabilir döçdpxm. Çok doluyum karakterlere karşı.
Ama kitap ÇOK güzeldii.
Teşekkürler efenim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
4 kız kardeşin (Meg, Jo, Beth, Amy) oldukça zor hayat şartlarına rağmen zorlukların üstesinden gelebilmek için kurdukları güçlü bağ...
Kendi içlerinden bakacak olursak dördününde birbirinden zıt karakter oldukları aşikar fakat buna rağmen birbirlerini hoşgörü ile karşılaşmaları aralarındaki bağı daha da çok güçlendiriyor.
.
.
.
Yoklukta,savaşta,hüzünde birbirlerine arka çıkan güçlü bir ailenin sembolü veyahutta hayat hikayesi.
Okurken heyecan ve merak uyandıran bu anlamlı kitabı okuduklarım arasına eklediğim için çok mutluyum :)
Çok tatlı insanı kendine çeken bir kitaptı, aile bağlarını ve kardeşliği çok güzel hiss ettirmişti. Laurie çok tatlıydi böyle okurken hem onun içindeki hem de kızların heyecanını hissettim diyebilirim. Filmini de izlemek istiyorum ama galiba kitapla tamamen aynı değil. Jo yu da Beth ı de çok sevdim ve baya hızlı bağ kurdum
Louısa May Alcott'a ait bu kitabı az önce bitirdim ve bende hissettirdiklerini anlatmak istiyorum.
Birbirinden farklı dört kız kardeşin etrafında dönen bir hikâye. Birbirinden farklı dört karaktere sahip, dört kız kardeş ve birlik ve bağlılık içinde yaşadıkları küçük evleri. Bu dört kız kardeş gerçekten de birbirinden çok farklı ama birbirlerinin bu farklılıklarına da çok bağlılar. Meg ne kadar güzel kıyafetler ve zenginliğe hayransa Jo bir o kadar bu ikisinden uzak, erkek gibi davranan bir kız. Beth ne kadar narin ve kırılgansa onun tam tersi olan Amy... Birbirilrrine o kadar bağlılar ki aralarındaki ilişkiye hayran kalmamak elde değil. Özellikle onları hep bir arada tutan annnelerine... Birbirinden farklı dört kıza da tam da onların sahip olduğu bir karakterde davranan bir anne... Babalarının yokluğunda kızlarını güçlü ve kendi ayakları üzerinde yetiştiren bir anneden bahsediyorum. Onların arasındaki bu güçlü bağ tamamen annelerinin eseri.
Alcott kitabı bir piyesi sonlandırır gibi bitirmiş ve kitap gerçekten de okurken bir tiyatro oyunu ya da bir film izler gibi hissettiriyordu. Sanki kitaptaki olayları bir film izlermiş gibi hatırlıyordum. Bir film sahnesi gibi canlanıyordu kafamda. O yüzden sürekli okuma isteği oluşuyordu içimde. Birbirine bağlı dört kardeşin hikâyesine ve onların karakterindeki güçlü değişime şans vermek için bir bahane arıyorsanız bu yazı tam olarak onun için karşınıza çıktı.
Louisa May Alcott’ın 1868’de yazmış Küçük Kadınlar, kendisi 35 yaşında iken, yayıncısı ve editörü tarafından “kızlar için” bir kitap yazmasını istemiş. Başta kabul etmese de, maddi durumu kötüye giden babasına yardımcı olabilmek umuduyla kabul etmiş. Alcott, küçüklüğünde kitabın ana karakterlerinden “Jo” ile aynı özelliklere sahip olduğu bilinen bilgilerden ve karakteri yazarak, kendisini de kitabın bir parçası haline geçirmiş bence. Jo ön planda olmasına rağmen, favori karakterim “Eliza(Beth)” oldu; O’nu okurken kendimi gördüm, nahifliğini, iyiliğini sevdim. Reelde böyle kişilikler göremediğimizden, okuyarak hasret gideriyoruz. İş Bankası Kültür Yayınları’nın bu geç kalınmış basımına rağmen, kavuşturduğu için teşekkür ediyorum. 1868’de yazıldığını düşünürsek, romanın “modern klasikler” yerine “Hasan Ali Yücel” klasikleri kategorisi daha uygun olurdu sanki. Neyse efendim, alıp okuyun.