Bettul
@bettul84
Puan vermedi·210 syf.·
15 günde okudu
·2023 16. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Efsunlu bir masal …. Marquez’in büyülü gerçek üstücülük üslubunu sürdürdüğü , hicivlerle dolu muhteşem kitabı.. Bilim, inanç, bağnazlık, cehalet ve insan ilişkilerini bolca irdeliyor kitabında… Hikaye içinde hikayeler, dünya içinde dünyalar, hepsini harmanlamış ve sırıtmadan hayatlar, hikayeler içinde yolculuk yaptırıyor bize…
Marquez gazetecilik yaptığı dönemde bir kilisenin mahzenindeki mezarların boşaltılması ile başlıyor hikaye , ve bahanesinin anlattığı bir masal ile yolculuğumuza başlıyoruz.
Aristokrat bir ailenin ihmal edilmiş, yalnızlığa itilmiş ve evdeki kölelerle büyüyen kızını ısıran bir kuduz köpekle başlıyor herşey. O kadar canlı tasvirler var ki, bazen anlattığı kokular ( malesef) burnunuza kadar geliyor. Sierva Maria annesi, babası, kölelerle yaşamı, hastalığı, sonrası inanılmaz hikayelerle içiçe , soluksuz okuyorsunuz. Spoiler olmasın diye romandan çok bahsetmek istemiyorum ama içinde bulunduğu dönemi, insanları inanılmaz tasvir etmiş.
Kitapta Sierva Maria dışında herkesin ağzından düşünceler yazılmış ama bir tek Sierva’nın kendi ağzından anlatım olmaması ilgimi çekti. Birde Sierva’yı ısıran başında beyaz lekeli köpekle, Delaura’nun saçlarında olan doğuştan beyaz saçlar da ilginç bir detaydı.
———— Spoiler————
Başından beri sadece kuduz olma ihtimali olduğu, gerçek bir cin hikayesi çıkmayacağını düşünüyordum ama bu da benim kitapta ters köşem oldu .
—————————————-
Ben kitabı çok sevdim. Hikayenin anlatıldığı döneme ait bilgiler de içeren kitapları çok seviyorum. Evet yazarın daha iyi kitapları var ama bu kitapta mutlaka okunmalı. Tavsiye ederim.
Kitabı sevdim mi , “eh işte “, sevmedim mi , “yaaaani” diyebileceğim bir kitap oldu benim için … Orhan Pamuk’un çok çok daha iyi eserleri var, ve bu kitap onları yanında vasat kalıyor evet, ama içinde yer alan efsaneler ve tablolar , kitap hakkındaki düşüncemi vasattan, iyiye doğru biraz değiştiriyor.
Hikaye 1985 Ihlamur Kasrı’da bir apartman dairesinden 2015 yılına sürüklüyor. Baba sevgisinden mahrum kalmış bir çocuğun, büyümesini, gelişimimi izliyoruz. Oşaylar çözülürken bir kez daha efsanelerin gerçek oluşuna şahit oluyoruz.
Aslında yazar Doğuda “Rüstem ile Sührab” , Batıda “ Kral Oidipus”u romanın merkezine almış ve hikayeyi 80’ler ve 2000’ler Türkiye’si ile harmanlamış ve baba oğul hikayesini bu bağlamda değerlendirmiş. Bence kitapta en vurucu fikir; Batıda oğullar babalarını, doğuda babalar oğullarını öldürür, ama her durumda ağlayan analar olur . Alemin mantığı anaların ağlaması üzerine kuruludur.
Orhan Pamuk 1980’lerin sonunda Heybeliada’da “Kara Kitap”ı yazarken bahçesinde kuyu kazan iki işçiye denk gelir, aslında oradaki gözlemleri ve röportajı 30 yıl sonra bu kitabı ortaya çıkarır. Akşamları izledikleri portatif televizyon , yedikleri türlü yemeği , alt üst ilişkileri ama buna rağmen arkadaşlıkları tıpkı kitapta ki gibidir.
Ve kitabı okuyan herkes mutlaka “Korkunç İvan oğlunu öldürüyor” tablosuna bir bakmıştır. Ben bu resmî daha önce gördüğümde bu kadar etkileyici gelmemişti ama kitabı okuduktan sonra tablo bana daha hüzünlü geldi.
Biraz kopuk düşüncelerimi ifade etmiş olabilirim ama Orhan Pamuk daha önce okumadıysanız, kesinlikle yazarın ilk okuyacağınız kitabı bu olmamalı . Kitabı okurken olayların, kitabın sonunun ön görülebilir olması beni mutsuz etti, ama yine de efsanelerin anlatımı, himayeye yedirilmiş başarılı buldum. Ama sanırım bir daha
