betül
@bettyissues
Şu anda okuduğu kitap
“ben bütün karşıma çıkanların bir parçasıyım. sizin için, hepiniz için, bilseniz de bilmeseniz de, hayatıma adım atıp sonra çıkmanızla, benim bir şeylere dönüştüreceğim önemli bir parça bırakmış oldunuz. bir denizi zengin ve tuhaf bir şeye çevirmek için uğraşmaktan başka çarem yok. benimle birlikte dönüşüyor.
ah, hayatı ekşi bir elmaymışçasına dişliyor, dişliyorum.
kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyorum onunla, mutlu oluyorum. peki mutlu olmak nedir? durmaksızın süregiden bir şey.
benim yaptığımdan daha iyi bir şey var, ilerlemenin makul hayaliyle kışkırtılarak ilerlemenin yollarını bulacak, kendimi daha fazlası, daha fazlası için -öğrenmek için kamçılayacağım. daima.”
ya da
“ne kadar aşağı inersem, dibe o kadar çabuk ulaşır ve yeniden suyun üstüne çıkarım.”
dışarda akıp giden hayata karşı kendi derinliklerinde boğulan kadın. sylvia. boğulmaktan korkmadı suyun yüzeyinden korktuğu kadar.
Sylvia Plath 
Günlükler
Sylvia Plath Günlükler
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Erik sadece kendi kitabını okumak istedi, hali hazırda olan hikayesi artık ona heves vermiyordu. Yaratmak istedi, yarattığı eseri görmek istedi, egosuna yenik düştü ve her şeyi mahvetti. Bu bir aşk hikayesi değil, olmamalı. Bu kaybetmenin hikayesi. Bu bir insan nasıl kaybedilirin cevabı hatta bir insan değil, değer verdiğin birden fazla insanı nasıl tek celsede kaybedersin?
adine, aklıyla kalbi savaşan bir kadın. ilham perisi. sanatla iç içe ve ruhani. arayışlar'ı okuduğum süre boyunca adine'nin ruhunda hep kendimi gördüm, sanki kendimi okudum. ne istediğini biliyor ama bilmiyordu da. ne beyazdı ne siyah. aşık olduğunda kendini kaybeden, tümüyle kendisinden veren bir kadın. aşkının acısını kendine mutluluk bilendi belki de. o neşeyle tuvalinin başında çalışacağına, masasının başında iki büklüm olmuş, geçmişine bakmaktan tepeden tırnağa gerilmiş, yazıyordu da yazıyordu.
kalp kırıklıklarını ardına bırakıp sanatıyla baş başa kaldığında anlıyordu çoğu şeyi; ruhunu geç tanıyan bir adama nasıl bu kadar aşık olduğunu, gözünün nasıl körleştiğini, nasıl göremediğini, değiştiğini savunan bir insanın hiç değişemeyeceğini, yıkımın dönüşümünü...
Attraversiamo.
''Haydi karşıya geçelim.''
Bu kitabı okuduğum süre boyunca hissettiğim buydu, bitirdiğimde de aynı şeyi hissettim. Karşıya geçtim.
Karşıya geç, yürü, bulunduğun yeri değiştir, konfor alanının dışına çık. Kaybetmekten korkma. Kaybetmek, kazanmaktır bir nevi. Yıkım bir hediyedir. Yıkım, dönüşüme giden yoldur. Dengede kalmak biraz da olsa dengeni kaybetmeye izin vermektir. Teslimiyettir. Akıştır. Korkma kaybetmekten, kaybettikçe değiş, değiştikçe kazan.
