Betul deveci
@betuldvc
42 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Buralarda yeni sayılırım. Sessiz takipçilerden biriydim uzun süredir. Gelin görün ki pandemi döneminde gerçek bir içe kapanış yaşayınca, sessizliği bozmak için ufak çırpınışlar başladı bir yerden sonra. Özüne dönme çabasıyla gördüm ki kitaplar bu dönüşüm için en doğru yolun ana malzemesi olacaklar.
Pia Mater'e gelirsek... Kitabın 'vasat' olduğunu düşünerek okuduğum bölümleri çokça olmuşsa da kitap kendi içine çekiyor insanı. Başladım bari bitireyim, mantığıyla öyle böyle son 100 sayfaya gelince o 100 sayfa da filmin sonundaki çözülme anları gibi aktı gitti.
İşin uzmanı değilim ama bir Türkçe öğretmeni olarak kitaptaki şu eksileri söylemek isterim. Bazı sözcüklerin fazla tekrarlanması beni boğdu. "Zira, ama, nöron, tekrardan" gibi. Bazı bölümlerde arka arkaya cümlelerin içinde bu sözcüklerin tekrar kullanımı bana yazarın acemi olduğu hissini verdi.
Bilimsel terimlerin ve açıklamaların tam kararında olduğunu ve kitabın bana merak ettiğim bazı bilimsel gerçekleri sunmasının hoşuma gittiğini söyleyebilirim.
Bir de şu var... Kitapta her bir bölümden önce verilen özet cümle tarzı cümleler var. Bu tarzı severim, cümleler de harika cümleler ki burada da alıntılarda paylaştım bazılarını. Ama rahatsız edici nokta şu ki yazar sanki ben böyle vurucu cümleler yazamıyorum benim o güçte bir kalemim yok fakat size notlar tuttuğum özel defterime bakıp başka kişilerin cümlelerini sunayım da benden etkilenin, der gibi geldi bana.
Neyse, kitabın konusundan bahsetmeyeyim ki spoiler olmasın ama sonda kurgunun gerçekten bana da "oha falan oldum" dedirttiğini ve " kitabın devamını da okurum ya" diye tükürdüğümü yalattırdığını da belirteyim.
Hani kitabı bitirince kapağını kapatıp acilen bakılacak bir gökyüzü bulmak ister ve göğe bir süre uzun ve anlamsız bir şekilde bakarsınız ya, o hazzı bir
Reklam
Kitapta bir bütünlük göremedim ve zaten bildiğim şeylerin başka biri tarafından bana hatırlatılmasının ötesine geçemedi.Son elli sayfada bitsin diye baktığım bir kitap oldu.
