Betül Ak
@betuloogy
Lisans
35 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şehbenderzâde Filibeli Ahmed Hilmi bir mutasavvıf ve filozoftur. Vahdetivücud inancını savunmuş ve bunu eserinde alegorik bir biçimde sunmuştur. İnsanın tamamlaması gereken seyr-i sülük dediğimiz manevi yolculuğun basamaklarını ve izlenecek rotayı Raci karakteri üzerinden hikayeleştirmiştir.
Raci eğitimli, kendini yetiştirmiş bir gençtir ancak zihni fikri bunalımlar ile işgal altındadır. Kitapta bulunduğu durumu şöyle açıklıyordu: ''küfür ile iman, inkar ile ikrar, tasdik ile şüphe arasında bir durumdaydım. Kalbimle inkar ettiğimi aklımla, aklımla inkar ettiğimi kalbimle kabul ediyordum.'' bu dayanılmaz durum içindeyken mezarlıkta bir dervişle karşılaşır.
Aynalı Baba mevcudiyetin bilgisine vakıf, hakikati kavramış bunun için kalabalıklardan uzaklaşan kendine özgü kıyafeti ile mezarlıkta uzlet hayatı yaşayan bir bilgedir. Raci'yi ney ve saz eşliğinde bir yolculuğa çıkararak şüphe ejderhasını yenmesini sağlamaya çalışır. Evinin mezarlıkta olması ince bir detay çoğumuzun zihninde her şeyin son bulduğu, hiçlik ve yok oluş kavramlarını karşılayan bir mekan, tasavvufta benlikten sıyrılmayı ifade eder dolayısıyla manevi tekamüllerin başlangıcı önce hiç olmakla mümkündür.
Raci, kitap boyunca çeşitli suretlere bürünür. Onu bekleyen problemleri çözmeye ve soruları cevaplandırmaya çalışarak ruhi deneyimler yaşar.
Küçük bir kainat olan insanın değerini hatırlatan, fıtratta var olan inanma ve inanılacak olanı bulma arzusunu hissettiren bir kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Genç teğmen Giovanni Drogo atandığı kalede uzun soluklu kalmak istemiyordu ama çocukken insana hiç geçmeyecek gibi gelen zaman kendini hiç hissettirmeden akıp geçer ve artık “bir noktada belki de içgüdüsel olarak insan geri döner ve arkasında bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder.”
İnsan alışkanlıklarının ve kararlarının kölesi olduğunda onları vazgeçilmez sanar ama ömrünün sonu geldiğinde sadece pişmanlıklarıyla yetinir. Tıpkı Tatar Çölü’nün ıssızlığında zihnindeki yankıyla başbaşa kalan Drago gibi kitabın sonuna geldiğimde içimde doğan ve yüzleşmek zorunda olduğum cümle işte buydu. Aslında Tatar Çölü’nde her birimiz için birer kale var. O kale bize ait olanları; arzularımızı, umutlarımızı, yaşamak istediklerimizi barındırıyor ve sonunda yaşayamadıklarımız ağırlığınca tuğlalarla çeviriyoruz etrafımızı. Düşüncenin ilerleyişini kurgusuyla eş zamanlı götürebilen Buzzati, psikolojik tahlilleriyle ve benimsediği felsefik duruşla kesinlikle okunması gereken bir isim.
Kendini kütüphanemden seçtiren bir kitap ''var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun?'' bir oturuşta bitirebileceğimiz lezzet veren bir kitaptı. Ancak kitap bu konuda biraz bilgi sahibi biri için yetersiz gelebilir. İlahiyat derslerinde çokça rastlaştık 'muallim-i sâni' olan Farabi'yle. Asıl adı Ebu Nasır Muhammed İbn El Farah El Farabi'dir. Türk bir ailenin çocuğu olarak 870'te Türkistan Farab yakınlarında bir köyde dünyaya geliyor. Kitap böylece başlamakta. Farabi ile ilgili ilmi bilgiler verdikten sonra bazı sözlerini de sayfalarda görebiliyoruz.
Ben, O'nu en çok insana değer verdiği biçimiyle seviyorum. Bunu ''mutlu insan '' kavramı üzerinde çokça durmasından anlayabiliriz. 'İhtiyaçlarını belirle ve bunun dışında kalan her şeyin sana fayda ve zararına bak ona göre karar ver. Eğer fazlalıklardan kurtulduğunda mutluysan neden onlardan kurtulmayasın' der. Bu zor olandır insanın itiyatlarından sıyrılması. Peki Farabi bunu neden ister? O’nun gözünde insan devamlı mücadele eden bir varlıktır; nefsiyle, kibriyle, kötü ameleleriyle.....
Mücadeleci olmalı insan, sonra çokça düşünmeli mesela. Düşünceleriyle üretmeli ancak o zaman doğru ile yanlışı birbirinden ayırabilen her yönüyle kendini tanımaya gayretli, varoluşunun ve bu âlemdeki konumunun idrakiyle yaşamaya çalışan bir varlık oluruz. Vesselam.
