ŞEHİR
@betyc
28 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Ayrıca zihnimizi meşgul eden tekrarlı düşüncelerin sükûnete erebilmesi için de yine böyle bir DMN sürecine ihtiyaç duyuluyor gibi görünmekte. Kısacası; durup bir süre aylaklık yapmak, hiçbir şeye kafayı takmadan sadece dinlenmek zannettiğimizden çok daha aktif bir zihinsel sürecin devreye girebilmesi için temel şartlardan... Bundan mahrum kaldığımızda ise "yorgun" ve "dağınık" beyin sendromları diye anılmaya başlayan durumları yaşamamız gayet olası.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Az önce deliler gibi kaçan ve kovalayan o hayvanlar, bir iki dakika içinde gayet sakin ve dingin bir şekilde hayatlarına geri dönerler. Mesela avını kaçıran bir çitanın kendini yerlere atıp hayal kırıklığı içinde ah vah ettiğini hiç görmeyiz. Yahut avcıdan kurtulan bir antilobun "Beni bir daha ne zaman kovalayacak acaba? Allah'ım bu hayat böyle geçer mi? Annemi de babamı da bunlar yedi... En iyisi ben canıma kıyayım!" diye bunalıma girdiğine hiç şahit olmayız. Az evvel sempatik sistemin komutlarıyla coşan bedenleri
bir an sonra parasempatik sistemin devreye girmesiyle gayet sakin ve dingin bir hale gelir.
Kişisel gelişimi ve beyin geliştirmeyi amaçlayan birçok öğretide "Yaptığınız işi/yaşadığınız yeri değiştirin, eve giderken farklı yollar deneyin, dişinizi bazen diğer elinizle fırçalayın..." gibi basit taktikler verilir. Bunlar çeşitli düzeylerde işe de yarar. Zira beyni şaşırttığımız zaman beyin ayılır ve "Bir dakika, burada bir sorun var!"
diyerek bilinçli çözüm moduna geçer. Fakat hiçbir sürpriz yoksa o da otomatik pilotta kalıp asgarî enerjiyle çalışmaya devam eder.
Düşünün: Hayatın büyük bir kısmında "zamanın geçmesini bekleyerek” işlev gören bir beyin, anda kalma ve şimdinin farkında olma devrelerini geliştirebilir mi? Bu oldukça zor görünüyor. Belki de o nedenle, emekli olunca gerçeğe dönüşeceği zannıyla kurulan nice hayaller çoğu zaman gerçekleşemeden kalıyor. Sonuçta ömrümüz boyunca zamanı geçiştirmek için yaşayınca, zamanın
elimizde olduğu durumlarda da artık onu kullanma yeteneğimizi çoktan kaybetmiş olabiliyoruz...
"Şimdi burada olma" devrelerini güçlendirecek basit egzersizler gayet yeterlidir. Tabii ki bu minik çabaların
süreklilik arz etmesi gerekir. Çünkü bu farkındalığın insanda sürdürülebilir şekilde yerleşmesi hemen olacak bir iş değildir. Aynı zamanda bu farkındalığın insanda tatmin duygusunu artıran, artık bırakılması, onsuz yaşanması çok zor olan bir yönü olduğu muhakkaktır...