Ludmilla
@beynelmilel30
"Umut sen ne renkli bir kuşsun. Umut sen ne sesli bir kuşsun. Umut seni gözünden öpüyorum."
klasik Livaneli ögeleri ve tarzının yanında kitaba ilişkin sadece aşkın olası yaptırım gücünün sınırlarını tartışmak en azından cinsiyet çalışmalarına ve queer teoriye haksızlık olabilir. erkek bir/iki anlatıcının dilinden kutsallaştırılan, hiçbir zaman ulaşılamayan, karikatürize edilmiş bir şekilde "güzel" kılınan, klasik histeri krizleri ve delilikle akli melekelerine bel bağlanmayan kadın tarifi bir tek beni mi rahatsız etti bilmiyorum. uğruna ölünen aşk, delilik hali, kişilik bölünmeleri kitabın temasını oluştururken aşık olunan kadının dayanılmaz pasifliği bir noktadan sonra "eh ama artık" dedirttirdi şahsen. bu aşk hikayesini dinleyen gazeteci kız bile yeni yetme, akıl oyunlarına kanmaya hazır "naiflikte", masum ve aşık olunmaya müsait bir genç kızdan daha fazlası asla değil. saplantılı bir alt dudak ve göğüs dikizlemesi kadarlık bir kız, tecrübesiz, yaşı büyük olan mühendis tarafından hamur gibi şekillenmeye oldukça müsait. diğer adı geçen ve aşkı delilikle taçlandırmada büyük bir role sahip olan rus çevirmen kadınsa aşık olduğu kadını anlatırken bir erkeğin hoş görebileceği kadarlık bir sevgiden bahsediyor. kendisi asla lezbiyen olamaz, aşık olduğu o kadınla cinsel teması düşünemez, yalnızca anne şefkatiyle korumak isteyebilir ve ne hikmetse bunu erkekler de anlayamaz. yine bir yüceltme, karikatürize edip ulaşılmaz kılma, gerçeklikten koparıp soyutlama hali. okuması bu bakış açısıyla hayalkırıklığı yarattı desem yanlış olmaz. fazla basmakalıp, yazarının livaneli olmasıysa şaşırtıcı.
kitaptan uyarlanan filmlerin kitabın kendisinden daha başarılı olduğu çok nadir zamanlar olur. çünkü filmin kitaptaki yoğun duyguyu aynı şekilde veremeyeceği bir anlamda bellidir zaten. fakat bu kitabın filmi, hatta bir bölümlük kanıt, galip derviş tarzı dizilerde bile çekilmesi
An itibari ile bitirdiğim ve buraya not düşmeden edemediğim muhteşem umay umay kitabı. Bir kaç kelime yazmadan önce kitaptan, sizlere diyeceğim bir notum var ; pert bir ruha , çökmüş bir içe, felç olmuş bir kalbe sahipseniz bu aralar,üstüne bir de umay okumayın. ben yaptım. bu sebepten muzdaribim. duracak mıyım ? hayır. zira ikinci kitabı bekliyor yanımda. neyse hadi birkaç cümle karaliyim:
"kar yağacak, kış sözcükleri bulabilmek için yalnız yürümeliyim. "
"bilmiyorum. tuhaf bir hediye aldım sanki, onu almaktan hep korkmuştum. "
"birbirimizle hiç ama hiç konuşmadığımız sözcükler var ya.. ben onların sırça köşkünde partiler düzenliyorum."
"her aşk bir orospu yaratıyor. "
hadi bu kadar benden.
insanı okurken zaman zaman hayretlere düşüren, hayal gücünün nelere kadir olabileceğini gösteren kitap. büyük araştırmalar sonucu yazılmış olduğunu düşündürür okuyucuya, sadece okumakla kalamazsınız, kitabın size öğrettiği şeyler de vardır; kokunun insanlar üzerinde fark edemediğimiz etkileri gibi. kitabı okurken hep bildiğimiz güçlü olanın parlak yaşantısından ziyade, güçlü olanın bilerek silik yaşaması sizi şaşırtır. kitap ilerledikçe de şaşkınlıklarınız artar. insana özgü hırsların çoğundan uzak olan ana kahraman grenouille, kitabın sonunda sadece nefret duygusuna karşılık nefret görebilmek için, insanlar gibi kokamadığı için, kendi kendisine bunu taklit etse bile aslını yaratamayacağı için kendisini hiç olmadık bir biçimde imha eder.. ettirir mi demeli okuduktan sonra karar verirsiniz. pek çok kişi kitabın başlarında sıkılarak elinden atsa da, tadına varan bir insanın "sonunun gelmesini istemediği kitaplar" listesinde bulunduğuna eminim.
insan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir
gerçeğin mayası gözle görünmez..
dünyanın en iyi "yetişkin" kitabıdır.
Biraz geç okudum, kabul ediyorum. Bunun için çok pişmanım :)
bir kör olarak okuduğum kitaptır. bir de tüm insanların kör olduğunu düşünüyorum şimdi, inanılması güç bir şey... kitapta yazanlar eksiksiz gerçekleşirdi herhalde bir süre sonra. insanlar yiyecek bulamaz, yağmur sularıyla beslenir ve daha pek çok berbat şeyi yapmak mecburiyetine katlanırlardı.
