figân.
Erkek kardeşimden, karısı ile birlikte Lısiye Gori'ye gelmek üzere olduğunu bildiren bir mektup aldım. Ama bu sevinç sürekli olmayacak. Çünkü o, nasıl ve neden girdiğimizi Tanrı'dan başka kimsenin bilmediği bu uğursuz savaşa katılmak üzere bizi bırakıp gidecek. Yalnız sizdeki iş ve toplantı merkezlerinde değil, kentlilerin genellikle köyde varlığını hayal ettikleri buradaki sakin, doğal çevrede, tarla işleri arasında da savaş söylentileri duyuluyor, konuşuluyor. Babamın, anlamadığım birtakım yürüyüşlerden ve karşı yürüyüşlerden başka bir şey anlattığı yok, dün köy yolunda her zamanki gezintimi yaparken yürekler acısı bir sahneye tanık oldum... Bu, bizim burada askere alınarak orduya sevk edilen erlerden bir kafileydi... Gidenlerin anneleri, karıları ve çocuklarının hallerini görmek, iki tarafın hıçkırıklarını duymak gerekti! Sanki insanlık, hakaretlerin affını, sevgiyi telkin eden tanrısal koruyucusunun kanunlarını unutmuş, birbirini öldürmek sanatına bel bağlamıştır.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
müteferrika.
Gönderdiğiniz kitap için binlerce teşekkür. Bu kitabın içinde birçok güzel şey arasında insanoğlunun zekâsına sığmayacak başka şeyler de bulunduğunu söylediğinize göre, böyle anlaşılmaz bir kitapla ilgilenmenin boş olduğunu sanıyorum. Bundan hiçbir yarar elde edilemez. Bazı kimselerin, ruhlarında yalnız kuşku uyandıran, hayal güçlerini harekete geçiren ve onlara Hıristiyanlığın sadeliğine büsbütün aykırı bir abartıcılık karakteri veren mislik kitaplara bağlanarak kafalarını bulandırmak takıntısını ben hiçbir zaman anlayamadım. Azizleri ve İncil'i okuyalım. Bunlardaki sırlara nüfuz etmeye çalışmayalım, zira biz zavallı günahkârlar, ezeliyetle aramıza nüfuz edilmez bir perde geren bu beden kalıbını taşıdıkça Tanrısal hikmetin müthiş ve kutsal sırlarına akıl erdirmeyi nasıl isteyebiliriz? Bunun için, yeryüzünde nasıl hareket edeceğimize dair ilâhî kurtarıcımızın bıraktığı yüksek prensipleri öğrenmekle yetinelim; onlara göre hareket etmeye, aciz zekâmızı ne kadar az işletebilirsek kendinden gelmeyen her ilmi reddeden Tanrı'nın bizden o kadar çok hoşlanacağına, bizden saklı tutmayı arzu ettiği şeyleri ne kadar az derinleştirirsek kendi tanrısal ruhuyla bize bunu o kadar çabuk bilinir kılacağına kendimizi inandırmaya çalışalım.
Çünkü bütün çocuklar yalnız doğar. Sorsan hiç doğmak istemezler tabii. O tatlı, uyuşuk, sıcak ve güvenli kesenin içinde sonsuza kadar kalmak isterler. Her nereden kovulup düştüysek bu âleme, o kese, oraya bağlıdır sanki. Cennetten gelen süt beslemektedir onu, cennet kadar mükemmeldir orası. Sonra kaçınılmaz bir ayrılık yaşanır. Yakıcı bir ışık, ses ve dondurucu bir hava, yalnızlığın, çaresizliğin uğursuz havarileri gibi karşılar kurbanını. O kadar yakıcıdır ki dünyanın her zerresi, ölecek gibi olur. Sonra o şaplak gelir, o ilk hava, şeytanla yapılan anlaşmanın ilk acı meyvesi olarak ciğerlerini parçalayarak ilk ke girer içine. Ağlar... Canı çok yanar. Ah, canın çok yanar. O can yanmasının adı, sonra korku olur. O korku hep ayrılığı hatırlatır. Geldiğin güvenli yeri, kovulduğun cenneti.
Çocuklar belki de bundan çok acımasızdır. Canları çok, ama çok yanmakta olduğundan, bir zaman ve sonra, her zaman...
... istemeden ayrı düşmüş insanlar, eğer birbirlerini artık hafızalarında da yaşatmıyorlarsa, o artık ayrılık değil, terk ediş olur, ihanet olur.