Çalıkuşu
@beyyzbeyyz
Kitaplar arasında yaşıyorum, müziğe sımsıkı sarılıp karakterle konuşan bir deliyim. Peki gerçekten deli miyim?
27 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Puan vermedi·432 syf.·
2025 10. kitabı
Bakın, ben eline geçen her kitabı okuyan biriyim. Kolayca kitap elde edebilen biri falan da değilim ve okuduğu hiçbir kitabı kolay kolay kayıp olarak gören biri de değilim.
Bu kitaba da kayıp gözüyle bakmak istemiyordum ki okuyana kadar. İnsanları yargılamak istemiyorum ve bu konuya değinmek bile istemiyorum ama cinselliğin ön planda bu kadar tutulması ne kadar doğru?
Ana karakter Aşkın mahlası ile seslenecek olursam V cinsiyetçi bir psikopat. Geceleri bir katil ve gündüzleri normal hayat süren bir kadın. Ona görevler veren biri var ve bu kadın hiç zorlanmadan, hiç sıkıntı yaşamadan o kişiyi yok edebiliyor ve geriye bir iz bırakıyor. Ve o iz ne tabii ki V. Bir kere sadece erkekleri öldürmesi, yok ettiği insanlarda iz bırakması tuhaf ya başlı başına çok kendi dedikleri ile çelişen bir kitap.
Evet edebiyatta bu kadar güçlü erkek karakter varken bir kadının güçlü olması fikri çok güzel. Kadınların güçlü olabileceğini vurgulamak gayet yerinde bir düşünce ancak zehirli, korkunç, mafyatik erkek karakterlere yüklenen özellikleri bir kadın karaktere yükleyip bir de onu güçlü göstermek için katil yapmak saçma geldi bana.
Erkek ana karakter ise adı Ateş, çok güçlü ve zengin! Fakir ve sade bir hayat yaşasa şaşırırım zaten. İstanbulda adası olan biri bu adam. İstanbulda adası var. Peki. Hadi coğrafya bilmiyoruz, bir adada tek başına nasıl yaşayabiliyor onu bilsek bari. Ateş de mafya olan bir karakter. Güçlü olduğu için bu kadını yakalayan ve onu esir tutabilen hatta anlaşma yapabilen bir karakter. Tamam.
Aşkın çok zeki ve Ateş güçlü! Peki. Bu zekayı okuyucu olarak biz neden göremedik ve bu gücü biz neden hissedemedik? Mermilerden kaçabilen, her türlü operasyonda sağ kalabilen bir katil nasıl olur da bir adamın güvenlik duvarını aşamaz? Ne kadar basit düşünülmüş.
Okumak beni
Ben KirkeEdebiyat
Puan vermedi·404 syf.·
2025 6. kitabı
Okuduğum akıcı kitaplardan birisiydi. Zihnimde yer edinen bir kitap olarak kalacak. Anne ve babalara sesleniyorum, lütfen çocuğunuzu olduğu gibi kabullenin. Ona bir kabuk, bir kimlik, bir kişilik biçmeyin. Onu var oluşuyla birlikte kabul edin çünkü eğer ona sırt çevirirseniz tüm hayatında yaşadığı zorlukların sebebi olacaksınız ve bundan pişmanlık duyacağınız zamanlar elbet olacaktır. Bu kitapta küçük bir kızın ailesi tarafından nasıl ezik yetiştiğini ve genç bir kızın kimsesiz kalarak nasıl terk edildiğini, kendi başının çaresine bakmak zorunda bırakıldığını gördüm. İster tanrı ve tanrıça dünyasında ister başka bir dünyada olun eğer standartlara uymuyorsanız aileniz dahi size sırt çevirebilir diyor sanki kitap bize. Okurken kendimi karakterin yerine kötü hissettiğim, çaresiz hissettiğim anlar oldu. Kederi hissettim ara ara sanki o an Kirke bendim. İnsanların veya hangi varlık olursa olsun bilmediği ne varsa korktuğunu, çalışmaktan kaçanların buna mecbur kalmayı zayıflık olarak gördüğünü ve hatta kendini üstün sananların bir başkası tarafından zayıf noktasını fark edilebileceğini fark ettim. Yalnızlık bazen iyi olabiliyormuş ve bunu mecburiyet olarak size sunulduğu zaman görüyorsunuz kitabı okurken bunu gördüm. Hırs ve arzuların kişiyi mahkum ettiğini ama istekleri ve kendi için dimdik bir şekilde cesurca kendinden yüksek mevkide olsa da başkalarına karşı ayakta kalabileceğini de gördüm. Kitap bana pek çok farklı düşünce armağan etti ve bunu mitolojik bir öykü üzerinden yaptı. Ben gerçekten beğendim, dilerim sizde beğenirsiniz.
Güzel ve insanı farklı bir aleme çeken kitaplardan birisi. Okuyacaklara şimdiden iyi okumalar dilerim.