“Sanki yaşamım,bana ve başkalarına nasıl görünmüş olursa olsun ,aslında hep bir ‘keder senfonisi’ olmuş ,uyumlu biçimde birbirine bağlanan bölümlerden tek tek geçip sanatta tüm büyük temaların işlenişinde görülen kaçınılmazlıkla finale ulaşmış gibi.”
“Acı çekmek bizim varoluş yolumuzdur,çünkü var olduğumuzun bilincine varmamız için tek yoldur;geçmişte çektiğimiz acıların anısı ise kimliğimizin sürekliliğinin garantisi,kanıtı olarak gereklidir bizim için.Neşenin anısıyla aramdaki uçurum,şu anda neşeyle aramdaki uçurum kadar derindir.Beraberken hayatımız dışarıdan sanıldığı gibi zevk,sefahat ve kahkahadan ibaret olsaydı,bir tek anını bile anımsayamazdım.”